De Paap; globetrotter en groene guit

De avonturen van een bosbouwkundig milieukundige uit Amersfoort. Na een jaar in Senegal voor de UNDP gewerkt te hebben, probeert hij de draad weer op te pikken. Veel vallen en opstaan is het gevolg; in deze blog vertel ik over mijn belevenissen en reintegratie in het Nederlandse.

Saturday, October 28, 2006

Sinharaja: een mooi park met teveel Belgen

Het Sinharaja park was de moeite waard. We verbleven in een oud koloniaal hotel boven op een berg aan het stadje Mendjaya. Van daaruit hebben we een gids geregeld die ons wel naar het park wilde brengen. Probleempje: hij had al een groep van 12 Belgen. Tja, je kan niet alles hebben. Dus hebben we maar ingestemd en op het beste gehoopt.

De groep Belgen bleek aardig. Jong gezelschap (de reisleidster was het oudst); erg benaderbaar. Kortom, niet slecht, behalve dat wij uiteraard achteraan liepen en daarom veel van de uitleg niet meegekregen hebben. Wel een aantal Green Whipsnakes gezien, wat apen, veel insekten en nog een paar watervallen op de koop toe. In een ervan mochten we zelfs zwemmen en dat was na een tocht door zo'n sauna geen verkeerde actie.


View from our hotel in Mendjaya, near Sinharaja park in Sri Lanka. Especially with a cold beer and hot curry on the veranda at sunset. Beautiful: the smoke from cooking stoves remains in the valley giving it all a mystical atmosphere.




But in such jungle circumstances, fungus can grow easily. Wash your feet regularly.



Na het Sinharaja avontuur per taxi doorgereden naar Haputale, alwaar we toegang zochten tot het einde van de wereld: 'World's end in Horton Plains park'. In Haputale verbleven we bij een ouwe edelsteenslijper, die ons zijn hele repertoire heeft laten zien (en wat beduusd was toen we maar 1 steentje kochten). Wel een aardige vent met een fantastische kok als vrouw. Heel goed gegeten en de kamer waar we verbleven was ook niet slecht (Bawa's Resthouse, voor diegenen die Sri Lanka nog eens willen proberen). Prachtig uitzicht over de vallei, mits er niet teveel mist stond en het niet regende: Haputale ligt hoog, dus het weer was niet altijd even meegaand.
VAnuit Haputale met de trein over een prachtig stukje Sri Lankaans hoogland naar Horton Plains gereden om naar World's End te wandelen. INtree was schandalig hoog, maar ja... je gaat daarvoor ook niet terug. En het park was prachtig, al was het vanwege zondagstrippers wel druk. World's End is een overhangende rotspiek met de 'drop'van ongeveer 600 meter. Best indrukwekkend.... als er geen mist hangt. En dat hing er dus, mede vanwege ons late arriveren, wel. Schade!!


View from the train to Horton Plains. Beautiful Sri Lankan highland scenery gliding past at low speed. Definitely a must-do!

0 Comments:

Post a Comment

<< Home