Vakantie in Polen

De trotter is weer terug. Net hersteld van een knieoperatie, waarbij ze m'n halve knie via een buisje hebben leeggebaggerd, ben ik alweer aan het hiken in Oost Polen. Via Dobry Den Reizen, een reisbureautje waaraan een goeie bosbouwvriendin tot voor kort aan verbonden was, heb ik voor de Paapse mannetjesputters (pa, broer en yours truly) en een vrind van hen een stevige wandeltocht door het Biebrza moeras en de Mazurische meren geboekt. Gemiddeld 25 km per dag struinen door het prachtige glooiende landschap van dit gebied; afwisselend door akkers, bosschages (hoe spel je dat tegenwoordig?) en langs beddingen van meanderende riviertjes. Niet zo ruig als ik vantevoren had vermoed, maar wel heel mooi. De overnachtingen waren bij boeren en in kleine hostels; goed voor de culturele integratie.

Dat laatste viel eerlijk gezegd een beetje tegen. De taalbarriere werkte daar natuurlijk stevig aan mee: verder dan Nje moevje po polsku (ik spreek geen Pools) kwam ik ook niet. En, zoals gebruikelijk begonnen ze dan wel even tegen je aan te kletsen, want als je die zin uit je strot kan krijgen, dan zul je verder ook wel wat beheersen. NOT. Ik heb op een bankje tijdens een cola stop nog even met twee bedropen ouwe boertjes zitten keuvelen; uiteindelijk wist ik te begrijpen dat ik niet in de goede richting van Warshawa liep en wisten ze op de kaart aan te wijzen waar we in ieder geval NIET zaten. Altijd handig te weten. Toch hebben we niet bijster veel contact met de mensen gehad; ze kookten voor ons en brachten ons weg, maar waren niet extreem open in ontvangst en uitwisseling van weetjes. Het toerisme is natuurlijk ook nog in opkomst en dat zal ook aan deze, hopenlijk schijnbare, geslotenheid van onze hosts bijgedragen hebben. Over vijf jaar proberen we het gewoon weer.

De accomodaties waren interessant: we hebben achtereenvolgens in de kinderkamers van de dochters van een boswachter geslapen; op slaapbanken in de woonkamer van een boer; in een hut bij een hostel en in een mooie kamer in een nieuw uitziende hotelboerderij. Bij de tweede regende het op enkele plekjes binnen bijna net zo hard als buiten. Af en toe wel triest om te zien hoe vervallen sommige boerderijen en huizen erbij staan. Maar dan staan er uiteraard ook weer pareltjes tussen die laten zien dat er verbetering in zit in dit deel van Polen; ondanks de werkeloosheid die volgens een van de hosts rond de 30% lag.
Het voer was goed: afwisselend en voldoende. We waren vantevoren gewaarschuwd dat Polen vleeseters zijn. Nou, wij Kattikers ook (meer vis natuurlijk), dus daar verheugden we ons op. Echter... bleek in het geval van onze hosts ook wisselvallig: onze boswachter verzorgde ons op dat gebied uitstekend; de andere locaties, ondanks uitstekend eten, wat minder. Wel heerlijke salades en superaugurken. En we hebben de lokale specialiteit geproefd: Kartache. Een kruising tussen een dimsum en een broodje bapao. Zeker goed weg te krijgen. En de wodka was ook niet vies: Bison Brand Wodka met een strootje erin voor de smaak. Zonde om te mixen.

De wandeltochten waren redelijk zwaar, ook voor mij. Was natuurlijk niet zoveel meer gewend. 25 km per dag door natte, zompige natuurgebieden, obscure paadjes, hummige bossen, zonovergoten grasvlaktes en akkers. Je zou zeggen: dat doe je even. Klopt ook wel, als je circa 7 uur per wandeling even kan noemen. Maar het weer zat mee en het gezelschap was gelijkgestemd (zijn we er al? waar is de kroeg? ik heb blaren!), dus ik heb me uitstekend vermaakt. 's Avonds kwamen de filosofische gesprekken op gang: vooral als m'n broer z'n mond hield. Petertje heeft zich kostelijk vermaakt!!

Maar goed, de plaatjes geven toch een beter beeld van hoe het was, dus daar ga ik me nu even op toeleggen. Enjoy.