Tja..... meer dan 4 maanden verder

Da's een alweer een tijdje geleden. Hoe makkelijk het in mijn begintijd in DAkar ging, des te moeilijker gaat het nu. Maar goed, ik ben dan ook alweer bijna 2 maanden terug in Nederland.

Wat is er allemaal gebeurd in de tussentijd? Even een update.
Op 28 februari ben ik teruggegaan naar Nederland. Na een laatste week in Dakar gewerkt te hebben aan de overdracht van informatie naar mijn assistente Ndeye en het updaten van mijn overdrachtsdocument, was het tijd om Dakar en mijn vrienden aldaar waarwel te zeggen en het weer eens in Nederland te gaan proberen. Van de vaarwel feestjes hebben jullie in mijn vorige bericht al wat updates gekregen.

Allereerst ben ik gewoon doorgegaan met mijn werk voor de UNDP. Dit vanuit Nederland, van achter mijn eettafel met een gloednieuwe laptop. Moest er ook eens van komen, aangezien het prachtige bakkie wat ik ongeveer 3 jaar geleden bij de Gemeente Nijkerk had gekocht het in alle stof en ellende begeven had. En mijn mailboxje werd er niet dunner op: er moest een workshop in Dakar georganiseerd worden, waar ik als vertegenwoordiger van het regionale bureau natuurlijk ook een hand in moest hebben. Dus veel heen en weer gemail over de arrangementen en hoe zo veel mogelijk deelnemers te laten deelnemen. Uiteindelijk is dat wel gelukt.

Echter, ondertussen begon ik me wel steeds minder op mijn gemak te voelen met het werken vanuit mijn huiskamer aan een nogal vaag dossier in een verre regio. Na een maand te hebben aangemodderd, heb ik na veel wikken en wegen en slapeloze nachten besloten om niet verder te gaan als internationaal adviseur voor de UNDP en de pijp aan Maarten te geven. Balen dat er nog steeds geen Maarten gevonden was en dat dat nog wel even zou duren. UNDP is wat dat betreft zo langzaam als dikke mest door een keukenhulpstuk. Ik heb afgelopen September al aangegeven niet door te gaan; uiteindelijk gaf mijn baas in New York begin maart aan dat de opvolger misschien ergens eind juli 2006 op zijn/haar plek zou kunnen zijn. Da's toch belachelijk?!! Nou ja... in mijn originele overeenkomst stond dat ik tot begin juni als internationaal adviseur voor de UNDP zou blijven werken. Nu gooiden ze er zo even 2 maanden bij. En dat terwijl ik aangegeven had in Nederland te gaan solliciteren; maar zou proberen rekening te houden met mijn verplichtingen naar de UNDP toe. Als zij de boel zo maar om konden gooien, dan ik ook. Dus ben ik accuut gestopt.
Een collega uit New York heeft me toch nog weten over te halen om in ieder geval de workshop, die van 17 - 22 april in Dakar zou plaatsvinden, nog bij te wonen. Daar zag ik zelf ook het nut wel van in, dus daar heb ik mee ingestemd. Ben dan ook de afgelopen 2 weken in Dakar geweest om deze workshop bij te wonen.

De workshop
Ik heb op de 16e het vliegtuig genomen naar Dakar, alwaar ik op tijd door de UNDP chauffeur opgepikt werd. Mijn grote vriend Landing was er ook. Het bleek dat ik niet de enige was die aan zou komen: een andere sleutelpersoon voor een paralelle bijeenkomst werd een uur later verwacht. En daar mocht ik dus ook nog even op wachten.... om 2 uur in de morgen. Ach.. moe was ik toch al. Ik heb gevraagd om me de eerste nacht in een hotel te gooien, zodat ik niet een van mijn bekenden in DAkar midden in de nacht te hoeven lastig vallen voor onderdak. De volgende nachten had ik afgesproken om bij een vriendin met een appartement in het centrum gaan pitten.
De eerste dag was een en al ontmoetingen en weerzien. Wel leuk om de collega's weer te zien en om over de goeie ouwe tijd te babbelen; ware het niet dat ze allemaal redelijk uitgestrest waren vanwege de bijeenkomsten die georganiseerd waren: een ontmoeting met onze collega's van de landenbureaus om ze wat peper in de kont te stoppen en ze te voorzien van de laatste informatie op gebied van milieu en duurzaamheid in de regio en onze eigen workshop met de projectteams op gebied van de nationale capaciteits zelf-evaluatie (NCSA; mijn portefeuille). Iets later op de dag kwamen ook onze collega's uit New York aan van het wereld ondersteunings programma NCSA. Ook daar lekker mee gekeuveld en 's avonds meegenomen naar diner in een chique restaurant in het centrum, waar we met z'n allen even stevig over de UNDP hebben zitten klagen. De baas doet het tenslotte nooit goed.

Op woensdag, na verdere voorbereidingen, ging het feest los. Ze hadden mij gevraagd om MC te spelen voor de dag. Dus de presentaties aan elkaar kletsen, maar ook de VIPs introduceren e.d. Bleek dat ze de VIP voor Senegal waren vergeten te vragen of ze namens de SEnegalese overheid een openingswoord zou kunnen doen. Vrouw helemaal over de rooie natuurlijk toen we haar uiteindelijk zo ver hadden gekregen. Beetje overdreven, maar goed, ze was wel directeur van de milieuafdeling van het ministerie. Geen kleintje dus. En ze liet duidelijk merken dat ze niet zo tevreden was. Ik maar verontschuldigen... je moet ze wel te vriend houden tenslotte. Ik had het ministerie vantevoren nog wat pointers toegestuurd voor de speach. Daar hield de dame zich dus totaal niet aan en ze ging gewoon lekker haar eigen gang. Uiteindelijk was het geen slechte speach, dus iedereen was tevreden. En Senegal kwam in haar relaas een stuk beter uit de verf dan het land in werkelijkheid is gevorderd. Maar goed: het recht van het hostland, zullen we maar zeggen, al hebben ze geen vinger uitgestoken bij de organisatie.
Het aan elkaar praten van alle praatjes ging wel goed, maar het feit dat ik me moest concentreren op wat er komen ging, maakte dat ik me niet zo goed in de discussies kon mengen en dat vond ik wel jammer. En de slapeloze nacht begon zijn tol te eisen: nog meer zweten en concentratieverlies. Fijn hoor!!!
Op zich ging alles goed, maar ik liep me eigen helemaal kapot te zweten. En uiteraard had ik die nacht van de zenuwen niet geslapen. Dus ik voelde me zowiezo al niet zo op m'n gemak. Maar alle praatjes liepen voorspoedig en de lunch was goed, dus de meeste participanten waren wel tevreden.

's Avonds heb ik nog wat met mijn hospita zitten babbelen. Zij was ook niet in optima forma; last van een griepje. Maar ze werd wel geacht om op het werk te zijn, omdat het bijna koninginnedag was en er een groot feest georganiseerd werd op de residentie van de ambassadeur. We konden dus samen even lekker griepen. En omdat ze een grote fan was van films, hebben we ook nog een filmpje gekeken. Ik had mijn andere vriendjes uit Dakar al aangegeven dat ik tijdens de workshop niet veel tijd zou hebben om sociale dingetjes te doen. Dat zou de week erna wel komen als alle remmen los zouden gaan en ik wat meer de beest uit zou kunnen hangen. Niet al te laat naar bed gegaan; maar van slapen kwam weer niet veel.

Dag twee en drie van de workshop: de aan de paralelle workshop deelnemende UNDP mensen zijn vertrokken en we bleven over met de projectteamleden. Een goeie club mensen die zeer geinteresseerd waren in de onderwerpen van de workshop. Met presentaties en zogenaamde breakout sessies hebben de workshopleiders uit New York en de sleutelpersonen (waaronder ikzelf) de onderwerpen aan het licht gebracht en vragen beantwoord. Onderwerpen die we behandeld hebben is de procedure van de National Capacity Self-Assessments, hoe via een probleemboom naar een doelenboom en vervolgens naar een LOGFRAME te komen; programma management, monitoring en evaluatie, etc. Kortom een intensieve training met een degelijke inhoud. De 4e dag van de workshop was gereserveerd voor zogenaamde clinics: projectteams konden met specifieke vragen bij de sleutelpersonen terecht om advies te krijgen en nieuwe aanpakken te bespreken. Dit was erg interessant en werd door de deelnemers erg gewaardeerd. Hier heb ik wel het idee dat ik weer een beetje mezelf was: met een kleine groep mensen discussieren over een directe aanpak.

De laatste avond was er een borrel georganiseerd waar alle deelnemers, ook de UNDP mensen, bij elkaar kwamen om nog wat na te babbelen onder het genot van wat hapjes en drankjes. Ik had het genoegen om fijn met wat projectleiders en UNDP mensen te kletsen waar ik al wat meer contact mee had gehad: mijn vrienden uit Burundi, Ivoorkust en Guinee Bissau. Er was ook nog een dansgroep uitgenodigd die hun capriolen kwamen showen. Ik heb jammer genoeg niet met camera rondgelopen om alles vast te leggen; dus niet veel foto's van het geheel. Ook met mijn New Yorkse collega's nog wat nagebabbeld over de workshop en over de manier waarop het eindverslag geschreven zou gaan worden: deze taak had ik nog op me genomen en daar ben ik de week daarop aan begonnen. Hierover in mijn volgende blog meer. Hehe, eindelijk weer eens wat nieuws.