De week na de werkshop; een beetje beesten.

En dan plotseling ben je weer op jezelf aangewezen. Alle deelnemers weer naar huis en ik eindelijk rust om wat sociale banden aan te halen. Zaterdag was de kermis opgeheven; zondag had mijn Japanse vriend een catamaran tocht geregeld, deels ter ere van een verjaardag van een Amerikaanse, maar uiteraard ook om mij te showen aan de wereld. Supertof. Dus was ik zaterdagochtend vroeg alweer uit de veren om mezelf met allerlei zonnebrand middelen in te smeren en koek en zopie te regelen. Jammer genoeg was mijn hospita nog steeds niet helemaal lekker, dus die heeft van dit tripje afgezien. Zie foto's voor een impressie van mijn lotgevallen. De tocht was erg gezellig. Lekker weer met oude bekenden gebabbeld. We zijn om Isle de Goree heen gezeild, waarna we naar Isles de Madeleine zijn doorgetrokken. Bij het laatste eiland zijn we aan land gegaan om nog wat te zonnen en van de natuur te genieten. Ikzelf ben als een van de weinigen over de railing gesprongen en ben naar land gezwommen. Niet zo'n goed idee achteraf: toen ik eenmaal op weg was, vertelde de kapitein dat er medusa kwallen rondzwommen, die voor mensen gevaarlijk kunnen zijn. Dat idee had ik ook al toen ik allerlei hoopjes snot tegenkwam met gevaarlijk uitziende tentakels. Dus ik met een mank poot geprobeert uit man en macht die akelige stekedingen te ontwijken, wat me wonder boven wonder nog lukte ook. En zo kwam ik hinkend en al aan bij de kade van Isles de Madeleine, waar ik lekker in de lagune heb gedreven met de andere dippers. En uiteraard weer schandelijk liggen verknetteren, zoals alleen een Paap kan doen. Na anderhalve maand kon ik nog de chips van mijn voorhoofd afpulken. Heerlijk.

's Avonds lekker gaan eten in het Indiase restaurant, waar ik al eerder ben geweest (wat uiteindelijk geresulteerd heeft in een prachtige beroving). Dit keer maar een taxi terug naar het centrum genomen en nog wat nagepraat met mijn hospita.

De rest van de week bestond uit werk, werk, werk: het afmaken van het workshop verslag en de discussies hierover met mijn collega's in New York. Maar 's avonds heb ik ook lekker sociaal kunnen zijn, door veel met mensen uit eten te gaan en drankjes te drinken. De banden met goede vrienden weer aangehaald; nog met m'n hardloopclubje gegeten (het rennen moest ik dit keer maar aan de echte mannen overlaten) en nog bij mijn grote vriend Landing langsgeweest om te zien hoe het met vrouw en kinderen ging.

De laatste avond was gereserveerd voor Koninginnedag op de residentie van de Ambassadeur. Een van de redenen om juist deze week nog aan mijn trip naar Dakar vast te plakken. Mijn hospita had aangegeven dat het een ontzettende knalfuif zou worden en dat ik absoluut aanwezig moest zijn. En dat heb ik dus zo geregeld, terwijl zij een uitnodiging voor mij heeft gearrangeerd. Er waren hapjes en drankjes, veel bekenden en interessante muziek. Voor het spektakel was The Supper Club uitgenodigd om het gehele arrangement te verzorgen. En dat deden ze goed. De voorstellingen vielen wat mij betreft wat tegen: een dame en een heer die heupwiegend langs het zwembad drentelden onder sfeerverlichting en gepaste muziek. GEef mij dan toch maar een goeie djembe-dans voorstelling. Smaken verschillen.

Ik had de UNDP chauffeur gevraagd om me bij de residentie op te pikken om een uur of twaalf. Dus heb ik emotioneel afscheid genomen van vriendjes en vriendinnetjes en ben ik in de auto gesprongen richting vliegveld. Hier aangekomen bleek dat er ongeveer 5 vliegtuigen tegelijk zouden vertrekken en stond de hele vertrekhal vol met mensen. Ik me dus een weg gebaand door de mensenmassa met mijn krukken; schedelssplijtend en bottenkneuzend onderweg. Wat je allemaal niet kan aanrichten met een stel holle aluminium buizen. Men stoorde zich niet aan het feit dat ik niet zo goed ter been was en dromde massaal samen richting douane. Uiteindelijk was ik dan na 2 uur geschuifeld te hebben door de douane en heb ik nog even op adem kunnen komen in de wachtruimte; niet lang want de laatste bus naar het vliegtuig stond al te wachten. GEen goedkope parfum dus. Maar wonder boven wonder vertok het vliegtuig nog redelijk op tijd en had ik ook in Lissabon weinig vertraging. En zodoende was ik weer op tijd in Amsterdam met een melancholisch gevoel over de afgelopen twee weken.

Tijd om mijn gewone Nederlandse doen en laten weer op te pakken. Ben op dit moment nog wel bezig met de UNDP; morgen bijvoorbeeld een skype gesprek met New York over de voortgang van de portefeuille. Maar niet meer zo intensief: er moet weer eens brood op de plank komen. En wat ik daaraan aan het doen ben: dat lezen jullie de volgende keer.