En dan ben je weer terug in Nederland

Het leven gaat door. Inmiddels ben ik nog steeds ad hoc bezig voor de UNDP. Aangezien mijn vrienden in NY niet kunnen beslissen over mijn opvolger. Ze hadden een shortlist, maar de persoon die ze benaderd hebben heeft ervan afgezien (goh... ). Nu willen ze een Franse consultant inhuren die de boel dan vanuit Frankrijk een beetje in de gaten gaat houden. Ik ben het daar natuurlijk niet mee eens: de NCSA's worden op dit moment echt zwaar links gelegd en dat is uiteraard zonde na een workshop waarin alle projectleiders geenthousiasmeerd zijn voor het proces. Nou ja, niet meer mijn pakkie an.

Nu zit ik weer in Nederland, vooralsnog zonder werk. Niet verschrikkelijk met het weer dat we de laatste tijd gehad hebben. Het heeft een mooi gerenoveerd toilet opgeleverd en een gedeeltelijk geschilderde buitenboel. Het toilet: daar zal ik nog even een foto van plaatsen.
Het werkzoeken wil nog niet zo opschieten. Ik had onmiddelijk na mijn terugkomst een gesprek bij een gemeente in de buurt. DAt zag ik wel zitten; jammer genoeg waren er veel goede kandidaten en is de keuze na het tweede gesprek gevallen op mijn enige rivaal. Kroten!!! Nou ja... er zal wel een bedoeling aan vast zitten. Daarna alleen nog maar schriftelijke afwijzingen gehad op mijn sollicitatiebrieven; of helemaal niets meer gehoord. Het zou beter moeten gaan met de banenmarkt, maar daar merk ik nog niet zoveel van.
Het debakel Nijkerk heeft ook niet veel opgeleverd. Tijdens mijn afwezigheid hebben ze de manier waarop ze met boventallige medewerkers omgaan veranderd, zonder mij daarvan op de hoogte te stellen. En volgens mij hebben ze de afspraken die ze met mij gemaakt hebben ook nooit meegenomen in de selectieprocedure. Nadat ik mijn belangstellingsformulieren had ingediend, heb ik 2 maanden niks gehoord. Vervolgens kwam er een briefje binnen dat ik toch als externe kandidaat beschouwd werd en derhalve niet in de procedure meegenomen werd. Ik dus mailen en bellen om ze aan de gemaakte afspraken te herinneren. Oeps... daar moesten ze wat mee... of toch niet. Kennelijk maakte het allemaal niks uit: ze hadden geen plek meer voor me. En da's toch wel cru, nadat je 3 jaar lang stevig in de organisatie geinvesteerd hebt en altijd had aangenomen dat je met de gemaakte afspraken na Senegal wel weer aan de bak zou kunnen. Stelletje hufters. Niet mijn directe baas en collega's: die hebben ook hun ongenoegen uitgesproken en steggelen nog steeds met het management. Maar, na alle voorgevallen zaken... wil ik nog wel terug?

Ik verveel me niet: een reisje Polen in het verschiet, waar ik met Pa en broer een paar dagen stevig aan de wandel ga. Het Biebrza gebied, met moerassen en meren, moet hiervoor een uitstekende plek zijn. Kunnen we weer eens aan male bonding doen (en dan niet de kinky soort natuurlijk). Vervolgens met een oud-bosbouw collega naar Kirgistan om daar op een paarderug een reisroute voor haar reisbureau te gaan verkennen. En dan met Astrid naar Sri Lanka/Malediven, om een paar vriendjes te gaan bezoeken en om het leven onderwater weer eens angst aan te gaan jagen. Het is even investeren, maar dan heb je ook wel weer een hoop mooie ervaringen. Verwacht dus weer wat foto's. Ik zal me nog even beraden over de naam van mijn Blog... die klopt tenslotte niet meer.

Tschuss!