Terug in Dakar; het kouwe zweet op de rug

Koud zweet? Jazeker... het is nu de koude tijd in Senegal, en dat betekent dat je 's nachts echt wel een lakentje nodig hebt om jezelf warm te houden. Daar zat ik na het koude Nederland toch niet echt op te wachten.

Nog even over mijn avonturen in Nederland, want ik weet dat ik een beetje achterop loop. Mijn excuses daarvoor, maar als ik kan kiezen tussen een beetje aan m'n vrouw klitten of aan het computerscherm kies ik toch echt voor het eerste. Vandaar dus de ietwat langere stilte.

In het Nederlandse heb ik eigenlijk alleen maar rondgerend; vooral de avonden. Veel vriendenbezoek en uiteraard ook de nodige familie bijeenkomsten. Kerst is tenslotte een familiegebeuren.

De broer van Astrid kwam met vrouw en kindertjes de dag ervoor opdagen om mijn petekind zodoende voldoende de mogenlijkheid te bieden om oom Peter te plagen. Daar had ze zich al een paar maanden op zitten verheugen en ik kreeg danook de volle lading: "stomme lange kop", werd er met een ondeugende glimlach naar m'n hoofd geslingerd. Je moet flink investeren om de aandacht van je nichtje op je te vestigen.

Eerste kerstdag in het nieuwe ouderlijk huis van Astrid geweest om daar te vieren met de familie en aanverwanten. Iedereen zou iets meenemen aan eten; dus Astrid en ik hebben weer eens lekker in de keuken gestaan om dingen te maken. Ik heb een visterrine gemaakt met zalm en koolvis. Smaakte niet slecht. Astrid heeft zich op de krabsalade en gevulde minipaprikaatjes gestort. En zo was er van alles te proberen en te proeven; weer niet best voor de slanke lijn.
De dag erna naar mijn ouderlijk huis. M'n Pa had lekkere witlof gekookt en we hadden er gebakken vis bij. Kortom een oerdegelijke hollandse maaltijd met gekookte aardappeltjes en een vissoepie vooraf. Lekker hoor. En natuurlijk weer stevig bijgekletst over alle avonturen. M'n moeder's enkel geneest aardig, maar ze baalde er nog steeds van dat het haar weerhouden had om mijn varkensstalletje in Senegal te komen bekijken. Nou ja.. .volgend contract beter.

Verder ben ik nog op m'n ouwe werk langsgeweest om m'n neus te laten zien. Kostte me uiteraard weer een paar vlaaien, maar daar mocht ik wonder boven wonder ook zelf van meeeten; dan is het wel te dragen. En wat bleek: er was dezelfde middag nog kerstborrel, dus ik viel dubbel in de prijzen. Wel jammer dat ze de cultuurprijs die ik in 2005 nog had weten te bemachtigen, alweer door gaven aan de volgende wilde weldoeners (het was een wisselbeker, maar omdat ze niet wisten waar ik hem gelaten had (stond gewoon op m'n werkkast), hebben ze een nieuwe moeten laten maken. Mijn wraak is zoet). En dat gaf me gelukkig nog de gelegenheid om mezelf te verdedigen toen de gemeentesecretaris me beschuldigde van het ontvreemden van overheidsmateriaal. En uiteraard wilde iedereen me nog even laten weten dat mijn vervanger het prima deed en dat ik absoluut niet gemist werd. Toch aardig van ze.

Nog even op de verjaardag van mijn buurvrouw getoost op de 28e. Ze is een trouwe lezer van deze site, maar ze verrot het om zich als blogger in te schrijven en dus kan ze geen commentaar leveren op mijn stukkies. En dat geeft me natuurlijk de gelegenheid om te zeggen dat ik haar een lekkere eigenheimer vind.

Oud jaar is kalm verlopen. Een wandelingetje gemaakt, nog wat boodschapjes gedaan en een filmpje gekeken. Op middernacht barste het feestgedruis los met veel herrie; onze overburen hadden een feestje georganiseerd; geheel in gala liepen ze rotjes onder onze auto te gooien. Ik heb dan ook meteen ingegrepen en heb ze de beste wensen gewenst.

Nieuwjaar is elk jaar weer een sociaal gebeuren: de pa van Astrid is dan jarig. Dus tussen de oliebollen en flappen door mochten we hem nog even een lang leven toewensen. Ook hier waren de kindertjes aanwezig en oom Peter was natuurlijk weer het doelwit van veel grapjes. Omdat lichaamsstraffen niet meer toegestaan zijn bij het opvoeden van kinderen tegenwoordig, heb ik het lijdzaam ondergaan. Nee hoor, best leuk om weer eens met die kleine gedrochtjes te stoeien. We moesten alleen wat vroeger weg vanwegen een bezoek van enkele vrienden die nu in Sri Lanka wonen. Ook zij kwamen met kindertjes over de vloer, dus mocht ik weer als klimrek fungeren. Met wat drank en voldoende snekkies kwamen de verhalen los en hebben we lekker over verleden, heden en toekomst zitten bomen. Zij blijven nog wel even in Sri lanka en het is de bedoeling dat Astrid en ik ze binnenkort gaan opzoeken; misschien gecombineerd met een tripje Malediven. Lekker duiken en prachtige stranden.

De volgende dag hebben As en ik wat inkoopjes gedaan voor de volgende dag: ons voorgenomen tripje naar de Luxemburgse Ardennen. We hadden een arrangement geboekt via het blad "Villa d'Arte" in een hotel, waar ontbijt en diner (wildschotels) bij inbegrepen was. En omdat de omgeving er veelbelovend uitzag voor wandelingen, leek het ons een prachtige gelegenheid om de beenspiertjes aan te spannen. Veel gewandeld, lekker gegeten en ook lekker gekletst over wat de toekomst brenge moge. Te snel om natuurlijk: voor ik het wist was het alweer tijd om mezelf voor te bereiden op de terugvlucht naar Dakar.

En dat was niet makkelijk. Ik had heel erg weinig zin om terug te gaan, zeker gezien de bergen werk die op me wachtten. Die ben ik nu aan het wegwerken, maar dat bezorgt me wel slapeloze nachten. Kortom.... het wordt tijd om Senegal en UNDP voorgoed vaarwel te zeggen en om weer iets in Nederland te gaan zoeken. Eerst m'n CV nog even opleuken. En mochten jullie hier en daar een vacature tegenkomen: ik hou me aanbevolen.