Fris Dakar en garnalen

He he, het werkbezoek zit erop en ik ben weer terug in een koel Dakar. In Niger was het 36 graden; hier is het 18 graden. Beiden toch niet echt ideaal; daar het zweet op m'n voorhoofd, hier kouwe voeten. Nou ja... een echte Nederlander klaagt over het weer.

Nog even over mijn trips naar Mali en Niger. Nadat mijn vrienden teruggevlogen zijn, ben ik aan de voorbereidingen van de workshop in Mali. De laatste keer dat ik schreef moest ik de volgende dag een presentatie gaan geven. Nou, dat is gebeurd. Ik was niet zo tevreden over mijn presentatie. Anderen zeiden hij wel te begrijpen was, maar ik had het gevoel dat ik er meer mee had kunnen doen. Ik was, zoals altijd, poepie nerveus. De meeste mensen zien dat niet aan me af, maar als ik sta te presenteren sta ik altijd peentjes te zweten en vraag ik me af of mensen me wel kunnen volgen. En vaak ga ik dan proberen naar mezelf te luisteren en dan vergeet ik weer op de inhoud van de presentatie te letten. Toch geeft men overwegend aan dat ik het wel aardig uitleg. Het blijft een vreemd gebeuren en iets waar ik me nooit helemaal op m'n gemak bij zal voelen.
Maar goed, die was dus op de 10e achter de rug. Er was een groep van ongeveer 20 man op komen dagen om de start van het proces bij te wonen. Er werden presentatie gehouden over de uitvoering van de milieuconvenanten in het land en daarna mocht ik in 20 minuten uitleggen hoe de Zelfevaluatie uitgevoerd moet worden. Het programma moest wat ingekort worden: er moest gebeden worden, waar men niet geheel rekening mee gehouden had en verder was er die middag nog een belangrijke voetbalwedstrijd. Tja... dan weet je meteen weer waar je staat (al is het in Nederland niet anders). Dus hebben we de hele discussie afgerond voor de lunch en dat kwam ons eigenlijk ook wel goed uit, want wij moesten die middag nog het vliegtuig halen.
Over het algemeen werden we in Mali een beetje aan ons lot overgelaten. De UNDP persoon had het akelig druk en kon zich dus kennelijk niet al te veel met ons bezighouden. Een rottige bijkomstigheid van het werken in een ander land is dat de aansluiting op het internet en het downloaden van onze berichten via outlook niet mogelijk bleek. En dat maakt het werk wat moeilijker. Niet te regelen. Maar de mensen met wie ik daar gewerkt heb waren erg aardig. Dus dat compenseert wel weer.

Niger was een ander verhaal. Hoewel ook hier de internet taferelen niet echt in ons voordeel werkten, werden we volledig onder de hoede van ons contact op het landenbureau genomen. En dat was wel prettig. Een erg aardige kerel, die ons uitnodigde bij hem thuis en ons ook nog wat van Niamey, de hoofdstad heeft laten zien. Mooie uitzichten en een hoop cultuur; niet in de gebouwen, maar wel in de mensen zelf. Vooral de Touareg hebben hier een grote invloed, en dat blijkt wel uit de kunst. Overal duiken de Croix d'Agadez op; een soort herkenningsteken voor de clans van de Touareg.
De workshop hier was over het geheel wat beter voorbereid. Ik had er maar een kleine bijdrage in, maar heb wel de verschillende werkgroepen meer richting kunnen geven in hun werk. en dat voelt toch wel goed. Er blijft nog een hoop te doen, maar dat is helaas aan mijn opvolger.

Alhoewel: ik zit waarschijnlijk nog wel even aan de UNDP vast, omdat ze nog geen opvolger hebben kunnen vinden. Het recruteringsprocess is nog niet eens ingezet. En dat betekent dat ze me aannemen als free lance consultant voor een bepaalde periode om mijn werk te blijven doen vanuit Nederland. Spannend. Vooralsnog heb ik het contract niet in de hand, dus ik ben nog nergens zeker van. Kijken of dat gaat lukken.

Maandag naar Saint Louis en Djoedj. Saint Louis is de oude koloniale hoofdstad en dus eigenlijk wel een must see spot in het land; veel oude gebouwen en een interessante ligging op een landtong. Djoedj is een belangrijk vogelgebied. Ik ben benieuwd. Ik ga met een vriendin en haar ouders op stap, dus aan aanspraak zal het ook niet mankeren. De volgende keer.