De Paap; globetrotter en groene guit

De avonturen van een bosbouwkundig milieukundige uit Amersfoort. Na een jaar in Senegal voor de UNDP gewerkt te hebben, probeert hij de draad weer op te pikken. Veel vallen en opstaan is het gevolg; in deze blog vertel ik over mijn belevenissen en reintegratie in het Nederlandse.

Tuesday, December 13, 2005

Weer meer dan een week later; het wordt moeilijker

Druk druk druk. Einde jaar. Niks aan te doen. Er moet nog belachelijk veel gebeuren en ik heb er geen tijd meer voor. Zaterdagmorgen (of liever vrijdagnacht) gaan m'n vliegtuig en dan moet het maar rond zijn; of niet af.

Afgelopen weekend heb ik me in ieder geval prima vermaakt. Ik heb samen met een Nederlandse jongedame een feestje gegeven voor mijn verjaardag. OK, het was dan wel weer 4 dagen daarvoor voorgevallen, maar dat mocht de pret niet drukken. We hebben het op mijn dakterras gevierd. We hadden voor catering gezorgd, zodat we niet zelf de hele dag achter het fornuis hoefden te staan en die zou ook gelijk voor frisdrank en jusjes zorgen. Ikzelf ben achter het bier en de tequila aangegaan.
Er kwamen toch wat minder mensen opdagen dan ik had verwacht, wat wat jammer was, maar het mocht de pret niet drukken. Het eten was goed verzorgd en tot onze grote schik kwamen ze zelfs met drankjes en hapjes langs. Prima zaak. De tournedootjes waren om van te smullen en de rest was ook goed te pruimen. Omdat we aan iedereen gevraagd hadden om zelf iets mee te nemen en de catering eigenlijk als achtervang wilden gebruiken, was er eten in overvloed en de catering zorde ook hier voortreffelijk voor de verdeling: volgens mij is het een diner van 8 gangen geworden.

Nadat het voer weggedouwd was, hebben we de cateraars eruit geschopt. Er mocht gedanst worden. Ik had mijn 'cute little gettoblaster' op het dakterras gezet, en we hadden wat dansbare platen op een CD'tje gezet. Een andere genodigde had nog het lef om classic dancehits mee te nemen en toen was het feest helemaal compleet. De tequila zorgde voor de nodige uitgelatenheid en voor ik het wist stond ik in m'n onderbroek op de tafel te dansen. Gelukkig is dat een beetje overdreven, maar ik kan zeggen dat ik stevig met m'n kont geschud heb. Zoals blijkt uit de foto's.

Het feest is tot in de vroege uurtjes doorgegaan en, ondanks dat ik me het einde niet meer zo goed kan herinneren, weet ik wel dat ik me in tijden niet zo vermaakt heb. Mede dankzij mijn feestgenoten natuurlijk.

De volgende morgen was van een ander kaliber: ik heb respectievelijk om 9 uur, om 1 uur s'middags en om 4 uur s'middags geprobeert op te ruimen. Maar pas bij de laatste poging wilde er ook iets tot stand komen. De keren daarvoor heb ik het vanwege een zwaar onbestemd gevoel moeten opgeven. Maar goed, om 7 uur was alles klaar, heb ik nog twee cadeau gedane piza's weggewerkt en ben ik bij een Amerikaanse medexpat een filmpje gaan kijken: Ali G in da house. Wat een onzin; wel lachen.

Op maandagmorgen mocht ik aantreden bij de Meeting of Parties; opvolging van de Conference of Parties, waar ik al eerder over geschreven had. Deze meeting vindt plaats in Dakar. Ik was van plan om alleen 's ochtends even te neuzen en dat was maar goed ook. Veel technisch/administratief gebeuzel in tijd die ik beter voor iets anders had kunnen gebruiken. Ach, heb ik dat ook weer eens gezien.

Morgenavond vertrek naar Saly Portugal voor onze businessplan retreat. Ook daar heb ik geen zin in, maar ja, ik moet erbij zijn. Gelukkig met het vooruitzicht om zaterdagochtend op het vliegtuig richting huis te zitten. Dat maakt een hoop goed.

0 Comments:

Post a Comment

<< Home