Ivoorkust

Zo zit je in Ghana; zo zit je in Ivoorkust. Nog geen week na terugkomst uit Ghana ben ik weer in het vliegtuig gesprongen om in Ivoorkust ongeveer hetzelfde te gaan doen: het ondersteunen van een landelijk team met het schrijven van bruikbare rapporten en het bekijken van opties om nieuwe projectvoorstellen te schrijven. Dit keer jammer genoeg niet in een mooi natuurgebied, maar in hartje Abidjan (hoofdstad van Ivoorkust).
Ik werkte daar met de projectleider van het NCSA team en de consultants voor de zogenaamde cross-cutting analyse: de analyse van capaciteitsopbouwbehoefte die de verschillende milieuconventies doorsnijden. Enkele voorbeelden: meerdere conventies eisen van onderschrijvende landen dat ze aan voorlichting doen, dat ze de staat van uitvoering monitoren en dat ze daarover naar de Verenigde Naties rapporteren. Als daar dus training voor nodig is of als er wetten voor geschreven moeten worden, dan geldt dat voor alle conventies en kan de NCSA daaraan bijdragen.
Dit team was al een aardig eind op weg om hun NCSA af te ronden. En ik ben langsgegaan om de opmerkingen op hun rapporten die ik al eerder had opgestuurd kracht bij te zetten en uit te leggen hoe hun rapporten beter kunnen bijdragen aan het oplossen van de capaciteitsproblemen. Daar sta je dan als bosbouwertje tegenover professoren met 20-30 jaar ervaring. Toch stonden ze open voor de suggesties en zagen ze het nut er wel van in. Nu nog even bezien of ze het ook gaan verwerken.

Abidjan was een prachtige stad, voordat de ongeregeldheden in het land (problemen tussen de zittende regering en diegenen die eigenlijk wel op hun plek willen zitten (voornamelijk plegers van een mislukte staatsgreep)) ervoor gezorgd hebben dat de meeste internationale organisaties vertrokken zijn en het onderhoud aan gebouwen is verwaarloosd. Het ligt aan een paar prachtige lagunes en er is nog veel groen en bomen in de stad. Kortom, best een stadje om eens te gaan buurten. Nog geen 20 km van de zee af met mooie strandplekken.

De bewoners (en dus ook de mensen met wie ik gesproken heb), zijn het wel een beetje zat en willen dat de onrust ophoudt en ze weer verder kunnen met de ontwikkeling van het land. Ze waren dan ook erg te spreken over het feit dat ik ondanks alle geruchten over de onveiligheid in het land het toch heb aangedurft om langs te komen. Ikzelf had niet veel excuus om dat niet te doen: ik had een security clearance gekregen en verder had het team ondanks de problemen goed werk verricht en was het daarom noodzakelijk om ze een hart onder de riem te steken. En uiteraard waren ze nogal geinteresseerd in vervolgprojecten. Daar hebben we aan gewerkt en tijdens presentatiesessies en discussies zijn we EN tot een verbetering van hun rapporten EN tot de formulering van een nieuw project gekomen: MISSION SUCCESFUL.

Er was gelukkig ook nog wat tijd voor ontspanning. De projectleider heeft me in zijn auto een aardig stuk van Abidjan laten zien; waaronder een arboretum in het universiteitscomplex en wat populaire buurten. Een aardige vent die veel van de stad en de omgeving wist: was ook professor geweest op de universiteit en had al in aardig wat projecten meegedraaid. Een goeie om als projectleider te hebben. En een drankje en een hapje waren ook dagelijkse hoogstandjes: het is een tijd geleden dat ik in Guinee agouti gegeten heb. Dit is een soort knaagdier, lijkend op een grote rat. Errug lekker!! Een van de agouti gerechten was: rat in pistache saus met bananenpuree. Ja, denk daar maar eens aan als de boerenkool op tafel staat! Fotootje volgt.

Uiteraard moest ik ook de benodigde bruine arm gaan halen bij de autoriteiten in het land: ik heb een goed gesprek gehad met de Resident Representant van de UNDP over de noodzaak van vervolgprojecten. Die werd helemaal enthousiast. Ook nog bij de milieu- en duurzaamheidsadviseur van de minister gezeten; die zag het ook wel zitten. Een goed klimaat voor vervolgwerk dus.

Zaterdag hebben mijn collega's me op sleeptouw genomen en zijn we de omgeving van Abidjan afgestruind. Het Instituut Louis Pasteur, waar ze slangen houden om hun gift af te tappen en daarmee medicijnen te maken. Verder ook nog een natuurpark vlak bij Abidjan, waar ik eindelijk weer eens door tropisch regenwoud heb kunnen rennen. En het kantoor van Stichting Tropenbos CI. Ja ja, voor de bosbouwers onder ons.... eat your heart out!

En zaterdagmiddag zat ik weer in het vliegtuig richting Dakar. No worries onderweg en m'n bagage was zelfs aangekomen. Een mooie trip al met al.