alweer 8 dagen zonder update; mijn excuses

Nou, even tijd vrijmaken voor m'n blog. Tijdje geleden dat ik in de mogelijkheid was om te schrijven (dat hou je jezelf dan voor terwijl het eigenlijk gewoon een kwestie van prioriteit is). Maar dan toch.

Nog even over Ghana. De workshop is goed verlopen. Niet helemaal hoe ik het zou willen, maar daar heb ik de vorige keer al over geschreven. Zoals gezegd: men verwachte toch wel van mij dat ik input zou geven en zij rustig achterover konden zitten om een paar mensen uit de groep het werk te laten doen. Dus toen heb ik de zaak maar in de hand genomen, de lui opgedeeld in werkgroepjes met specifieke taken voor de ontwikkeling van een vervolgproject en ben zelf rustig achterover gaan zitten: re- is delegeren. Uiteraard had ik mezelf ook een taak toebedeeld (draaikont als ik ben) en mocht ik ook de voorlopige resultaten van de andere groepen beoordelen. En dan slaap je dus niet veel. Maar de uitkomsten waren redelijk, dus ik ben niet ontevreden over mijn coup d'etat. Ik heb ze zover gekregen om een redelijke draft van een voorstel op te hoesten en heb ze zichzelf laten vastleggen op een deadline for de uiteindelijke versie van hun documenten. Nu nog even kijken of deadline hier hetzelfde betekend als wat wij eronder verstaan.

Het vertrek uit Akosombo was een beetje chaotisch. Er was ook geen officiele sluiting en ik werd dan ook niet bedankt voor mijn aanwezigheid. Vond ik wel wat genant. Ik ben teruggereden in de auto van een van de participanten; ongeveer 3 klassen beter dan het busje op de heenweg. Kortom: milieu levert op. Maar hij was dan ook het nationale contactpunt voor klimaatverandering en de vertegenwoordiger van Ghana bij de internationale UN bijeenkomsten (de zogenaamde Conferences of Parties), waar de bonzen komen eten, drinken en dansen, veel praten en weinig zeggen, maar waar in de gangen vervolgens belangrijke beslissingen genomen worden. Niks voor mij.
Tijdens de rit vroeg ik nog of er in Accra leuke dingen te doen waren. Een van de participanten was zo vriendelijk om me te vertellen dat die er wel waren, maar dat het leuker was om die dingen in je eentje te doen. Hoezo subtiel?

Dus toen ik terug was in het hotel heb ik een tourguide gebeld en een tripje besteld. De volgende morgen om 6 uur zou hij op me staan wachten en gingen we de hort op richting een natuurpark en twee oude vestingen. Hij was op tijd de volgende morgen en terwijl ik zat te knikkebollen in de auto reed hij me in 3 uur naar een heel ander deel van Ghana (nog wel redelijk aan de kust). Eerst gingen we naar een natuurpark waar de enige canopy walk in Afrika aangelegd was. En daar mocht ik natuurlijk overheen banjeren. Dat was, zoals altijd, fantastisch. Kan ik ook weer bij m'n lijstje schrijven (heb al over zulke hangbruggen in Maleisie en Australie gesjokt). Nadeel: het was zaterdag en dus uitjes dag van veel organisaties en ik zat opgescheept met een hok teenagers van een kerkelijke organisatie die hetzelfde idee hadden gehad. Dieren gezien? Dacht het niet. Maar desalniettemin een ervaring.
Vervolgens door naar Elmina, een oud Nederlandse (ja ja) vesting uit de 14e eeuw, wat eerst een handelsvesting voor de Portugesen was, vervolgens veroverd en herbouwd door de Nederlanders tot poort voor slavenhandel en andere activiteiten, en als laatste natuurlijk door de Britten overgenomen. Een prachtig gebouw met een lugubere historie. Wie het handelen van de Nederlanders in deze periode probeert goed te praten: kan niet! Tekeningen van de manieren waarop de gevangen slaven zich uit hun thuislanden moesten voortslepen naar deze vesting, de manier waarop ze behandeld zijn (gemarteld, verkracht en vermoord) en de manier waarop ze verscheept zijn naar verre oorden laten geen twijfel mogelijk. De Nederlanders waren geen lieverdjes in die tijd. 'Gelukkig' was het tweede fort door de Britten gebouwd voor precies dezelfde doeleinden. Bedompte kerkers waar de aangestampte bodem nog steeds resten van menselijke uitwerpselen, voedsel en bloed bevatten en waar de slaven in opeengepakte massa's structureel ondervoed werden om rellen te vermijden. Ja, je voelt je wel echt lekker als je daar tussen de lokale toeristen de verhalen aan staat te horen. 'Gelukkig' (alweer) bleken de lokale chiefs net zo veel betrokken geweest te zijn bij de slavenzoektochten, willens en wetens. Toch mensonterend; een plakaat in beide kastelen geeft dan ook aan dat we zoiets nooit meer mogen laten gebeuren. In twee woorden: erg indrukwekkend.

Zondag zou mijn vlucht om 8 uur s'avonds vertrekken, dus heb ik een dag in het hotel gehangen. Beetje gezwommen, beetje TV gekeken, endje gewandeld. Om 6 uur werd ik in een taxi geschoven naar het vliegveld. Collega's van UNDP of participanten in de workshop heb ik niet meer gezien. De vliegtocht ging voorspoedig en om 2 uur s'nachts stond zelfs mijn bagage op me te wachten.

Al met al best een interessante tijd gehad. Nu zit ik weer te werken achter mijn computertje in Dakar. Maar wel met de volgende trip naar Ivoorkust (volgende week) in't vooruitzicht. Het is een beetje onrustig in het land, maar zowel de security in Senegal als de security in Cote d'Ivoire hebben groen licht gegeven. Dus rennen maar: weer een project team uit de brand helpen en terugkomen met een vervolg project.

Vandaag is het Korite: het officiele einde van de Ramadan hier. En uiteraard vond Landing dat wel een goede gelegenheid om mij op de koffie te krijgen. Gezellig.

Tijdens mijn missie naar Ghana kreeg ik ook nog twee slechte berichten. Mijn ma bleek van haar fiets gereden te zijn en een gecompliceerde enkelbreuk opgelopen te hebben. Verder kreeg ik een bericht dat de vader van een ouwe maat van me ongeneeslijk ziek blijkt te zijn. Beide gebeurtenissen grepen me nogal aan. Mijn ouders zullen nu niet naar Dakar komen om te zien hoe ik het hier heb. En ik ken de vader van mijn vrind ook goed en kon altijd goed met hem opschieten. Dus voor mijn ma: ma, ik denk aan je en wens je een spoedig herstel. En voor mijn vrind (in 't geval hij dit leest): sterkte en ik denk ook aan jullie en jullie familie!