Trip achter de rug; zware bevalling

En dat mag je wel zeggen: een zware bevalling. Het reizen in Centraal Afrika is niet makkelijk. Omdat er zowiezo al niet al te veel vliegmaatschappijen zijn en er recentelijk nog een paar een vliegverbod opgelegd hebben gekregen, is de spoeling dun. En dan komen de vele varkens nog wel eens stil te liggen in vieze luchten. Dat lijkt allemaal metafoor, maar dat is het niet helemaal.

Ok, begin bij begin. Vanuit Bujumbura heb ik mijn vlucht gemist. Dat is te zeggen: het vliegtuig uit Nairobi is helemaal niet aangekomen. Er bleek een vrachtvliegtuig een noodlanding gemaakt te hebben in Nairobi en het vliegverkeer was daardoor helemaal ontregeld. En daar was Petertje dus mooi de dupe van. En als ze je dat nou op tijd vertellen: nee hoor, ze laten je van 8 uur 's morgens tot 7 uur 's avonds op het vliegveld zitten, zonder al te veel informatie en met een slap broodje kaas en een slok cola. En toen pas kregen we te horen dat de vlucht niet door zou gaan en dat er dingen geregeld zouden worden. Dat bleek ook nog wel even te gaan duren en daarop wilde ik en een Zwitserse passagier niet wachten: we hebben een taxi genomen naar een hotelletje wat hem aangeraden was. Dat was prima geregeld. 's Avonds hebben we aan de waterkant van Lake Tanganyika een lekkere maaltijd genuttigd en met een Burundees uit het hotel over van alles en nog wat zitten kletsen. Ik heb me prima vermaakt.
Volgende morgen stond dezelfde taxichauffeur op ons te wachten: we hadden geen wisselgeld gehad en hij was zo vriendelijk om het geld dan te laten zitten tot de terugtrip naar het vliegveld (kan ik begrijpen: een snel verdiende 30 dollar). Maar na ons ontbijt bracht hij ons keurig weg en kwamen we precies op tijd op het vliegveld. We hadden boardingpasses e.d. al en onze bagage was al ingechekt, dus we konden door de douane heenrennen. Gelukkig was dat niet alleen theoretisch zo en voor we het wisten zaten we in de wachtruimte. Zelfs de vlucht kwam op tijd: ik werd er bijna optimistisch van.

Totdat ik in Nairobi aankwam. Daar bleek het nog steeds een zootje te zijn en stonden overal wachtrijen voor transferbalies, cafes, plashokjes, etc. (OK, dan niet, maar wel voor de transferbalie). En juist die transferbalie werd belangrijk: het bleek dat er geen vluchten waren naar Kinshasa. En daar waren de passagiers, waaronder ik, niet zo blij mee. En bij mij viel dat nog wel mee, maar er waren passagiers bij die al twee dagen zonder te douchen ergens in een hoek van het vliegveld hadden gelegen. En dat kon je ruiken. Enkele van die mannen waren wel heel erg over de zeik en blokkeerden de transferbalies. Tot ongenoegen van de rest van de passagiers. Ze begonnen op de balies te slaan en te dreigen. Niet zo fijn. Uiteindelijk heb ik samen met een andere passagier de boel een beetje gesust en heeft een manager beloofd dat er die avond om 8 uur zeker een vlucht zou gaan. Daar waren we dan een beetje mee gerust gesteld; ze heeft dat wel 10 keer herhaald. En om zes uur 's avonds vertelde een andere knakker van het vliegveld ons doodleuk dat de vlucht pas de volgende morgen zou zijn. We moesten maar in de rij gaan staan voor een hotelvoucher. Ik was ook wel even ziedend, want het was ons keihard beloofd. Zo zie je maar....
Maar goed, ik in de rij om mijn ticket te herbevestigen en door te geven dat mijn bagage doorgestuurd moest worden. 2 uur in de rij gestaan; toen ik eindelijk aan de beurt was, kon ik wel herbevestigen, maar moest ik voor mijn bagage in een andere rij. Euh.... weer 2 uur in de rij gestaan om dat zaakje te regelen. Ik moest natuurlijk wel een visum halen voor Kenia, maar dat was een fluitje van een ..... 1,5 uur wachten! Toen nog mijn bagage ophalen die ik met m'n stomme kop weer niet had doorgeboekt. Maar die stond gelukkig op me te wachten.
Toen had ik er wel even genoeg van en wilde ik een hotelvoucher gaan halen. Wat dacht je..... 3 uur in de rij gestaan. Goed voor je spataderen! Uiteindelijk had ik dan een voucher (heb wel ongeveer 5 Afrikanen terug moeten duwen die ervan overtuigd waren dat 'er geen rij stond') en nog geen 10 minuten daarna zat ik in de bus. Inmiddels was het 01:00 uur in de morgen en moesten we nog bij ons hotel komen. Om twee uur lag ik eindelijk op bed; de volgende morgen was het alweer om 5 uur wake-up call. Gelukkig: nog een paar uurtjes slapen. Ons hotel: The Ambassador. Nou, denk je dan, wat kan er nu nog fout gaan. Midden in de stad, naast het busstation en een raam wat niet sluit: dat kan er nog misgaan. Toen ik om 3:30 eindelijk onder het genot van optrekkende bussen en gillende ronselaars wegdommelde werd er op de deur gebonsd. Shit, denk ik, nu gaan we echt in de problemen komen. Het bleek roomservice te zijn: we kregen een maaltijd op kosten van Air Kenia. Friet met gebraden kip.... als ontbijt? Toch maar opgegeten, want ik zag me de volgende morgen nog geen ontbijt krijgen. En met een krampende maag ben ik toen nog maar een half uurtje naar de stadse geluiden gaan luisteren.
De bus kwam natuurlijk niet om 5 uur opdagen en om 5:45 hebben we toen zelf maar een taxi gehuurd: 13 man in een bussie. Met bagage. Maar we kwamen nog wel op tijd op het vliegveld aan. Om weer in de rij te gaan staan: dit keer maar 45 minuten.

Maar gelukkig: de vlucht ging en ik stond op de lijst. Zo eindigde mijn tweede Nairobi nacht. De vlucht naar Kinshasa, Congo, was OK. Daar vertel ik morgen wel over.