effe zeiken aan het eind van de week

Heee, lekker, effe zeiken aan het eind van de week. Drukke week achter de rug! Veel voorstellen de deur uit gedaan en veel goedkeuringen gekregen. Kortom, het loopt. Jammer genoeg merken ze dat hier ook. Hoezo jammer?

Welnu... enkele wijze levenslessen uit het grote leerboek van de Paap. In mijn halflange leven (tenslotte alweer bijna 37) heb ik gemerkt dat zodra men doorheeft dat een persoon (ondanks regelmatig klagen dat hij het zo druk heeft) lekker doorwerkt en zaakjes gedaan krijgt, de neiging heeft om deze persoon steeds meer werk te geven. Hebbudatnouook? En wat dan nog meer ellendig is, is als zo'n persoon alles interessant vind (zeker in het begin stadium). Praat ik over mezelf?... ja wat dacht je. Niet dat ik mezelf nou zo'n hotshot op werkgebied vind hoor, maar met veel duwen en trekken kan een mens veel bereiken. En dat breekt me nu een beetje op.

Vanuit het regiobureau waar ik nu zit hebben ze gemerkt dat de Paap met motivatie en hard werken zijn portefeuille voortduwt (niet die met de centen, maar het geheel aan werk wat me is toevertrouwd). En als hem dat lukt, denkt men, nou dan kan er nog wel wat bij. Dus komt er nu het ontwerpen van een Memorandum of Understanding (soort convenant) met een regionale organisatie bij; ze hebben me dus toch eindelijk de klimaatsveranderingsactiviteiten in de maag gesplitst; ik mag me bezig gaan houden met Adaptation (aanpassen van landgebruik aan de effecten van klimaatverandering), waarvoor inmiddels een aantal voorstellen op m'n bureau zijn gegooid. Om zo maar een paar dingen te noemen. Oh ja, de vervolgvoorstellen die uit m'n NCSA's resulteren moet ik ook met de landenteams gaan ontwikkelen (daarvoor ga ik morgen naar Ghana). En zo verwacht ik nog wel een paar extra zaakjes. Het is moeilijk om nee te zeggen. Maar dat moet ik toch maar eens gaan doen. Als klap op de vuurpeil heb ik het gevoel dat ze me gaan opdragen om m'n eigen opvolger te gaan recruteren. En dat allemaal nog even voor half februari.

Voelt het een beetje stressig... dat is het ook. Maar aan de andere kant zit ik uiteraard in een luxe positie: ik ben nog steeds vrijwilliger. En ik doe het dus ook nog steeds vrijwillig; wat ook inhoudt dat als het me te veel wordt, ik het niet meer vrijwillig doe. Does that make sense? Wat ik bedoel te zeggen: ik doe mijn best, maar als ze meer willen, moeten ze er maar een voltijdskracht voor inhuren. En ik sta een beetje op het punt om wat zaken terug te gooien. In Ghana zal ik mooi de tijd hebben om daarover even stevig na te denken.

En dan gaan er in begin November knopen doorgehakt worden.