De Congo's

Want er zijn er twee: Democratic Republic of Congo (het vroegere Zaire) en People's Republic of Congo (ofwel Congo Brazzaville). En ik had met beide een appeltje te schillen. De voorstellen voor hun evaluatie lagen al te lang stil en dus had ik besloten om aan mijn tripje naar Burundi ook nog een bezoek aan de twee Congo's vast te plakken. Vandaar dat ik zo lang in Nairobi op een vervolg vlucht moest wachten: die landen worden door de vliegmaatschappijen niet zo vaak aangedaan. En als er dan gekozen moet worden tussen een extra vliegtuig inzetten voor een Europese bestemming of voor een Westafrikaanse, dan is de keuze voor de maatschappijen niet moeilijk. Daar sta je dan: koffer doorgecheckt naar Kinshasa, de hoofdstad van DRC, en geen vlucht. Nou ja, dat is al verteld.

Toen ik dus de volgende morgen een vlucht te pakken had, en eenmaal in het vliegtuig zat, viel er wel weer wat spanning van me af. Voor even maar, want ik wist dat ik mijn inentingenbewijs vergeten was en dat dat nog wel eens problemen kon opleveren bij de douane. Je moet tenslotte altijd wel iets hebben waarover je je zorgen moet maken. Maar gelukkig ging dat allemaal voorspoedig, mede door de hulp van de protocol van het UNDP bureau in DRC. De protocol is een veredelde chauffeur die tevens zorgt voor de opvang van bezoekers en het hen loodsen door de verschillende formaliteiten. En die van Kinshasa was goed: hij regelde het keurig en plantte me in de VIP ruimte van het vliegveld (een geairconditionde ruimte met oversize bankstellen en nepplanten), terwijl hij zich over mijn bagage bekommerde.
De weg naar het centrum, waar het bureau zich bevind, was zoals de meeste wegen in de grote steden hier: begeleid door allerlei kleine winkeltjes waar men de raarste dingen verkocht en mini-restaurantjes met brood en andere 'lekkernijen', bijvoorbeeld een lokale variant van een dumpling. Dat was manioc-meel met wat groente en vlees gewikkeld in een bananenblad. Jammer genoeg niet geprobeerd.
Ik werd hartelijk door mijn lokale counterpart ontvangen en we zijn meteen aan de slag gegaan: er moesten twee voorstellen afgemaakt worden. Nog dezelfde middag zijn we naar de overheidsfunctionaris gegaan die zich met het project bezighoudt om samen met hem de documenten af te maken. Dat is redelijk gelukt. De volgende morgen zou hij de rest van het materiaal aanleveren en dan konden we het geheel afmaken. Da's dus niet helemaal gelukt, maar ik hoop het uiteindelijk document wel vandaag over de mail toegestuurd te krijgen.
Ze hebben me in een chique Belgisch Sabena hotel gestopt: redelijk duur, maar dat werd wel door mijn travelallowance gedekt. En uiteraard was het wel weer eens lekker om naar de TV te kunnen kijken in een geairconditionde kamer met een drankje uit de minibar.
De volgende dag naar Congo Brazzaville met de boot. De twee aangrenzende landen worden gescheiden door de rivier de Congo en de twee hoofdsteden, Kinshasa en Brazzaville liggen naast elkaar, gescheiden door deze rivier. En dus moest ik met de boot. Nu was er een ferry en waren er kleine speedbootjes. En ik werd naar een speedbootje geloodst door de protocol. Hij regelde alles, zelfs het visum (dacht ik). Ik werd in een bootje voor 10 personen gemoffeld zonder ticket of niks. En dan maar hopen dat het goed gaat. En dat ging het gelukkig. Het was een mooie vaart over een verbreding in de Congo rivier tussen de stukken waterhiacint door. Foto's nemen werd afgeraden, maar ik heb er toch nog een paar geschoten. Vooral de bedrijvigheid aan beide wallen was indrukwekkend. Het geduw en getrek van mensen met ongelofelijke pakketten verkoopwaar op hun rug en hoofd. De politie stond af en toe met hun 'knuppels' op de mensen in te slaan (dit waren stukken touw waar tape omheen was gewikkeld en waarmee ze raken klappen uitdeelden). Gelukkig mocht ik via een ander hekje.

Tot ik aan de overkant kwam en toch bleek geen visum te hebben voor Congo Brazzaville. Gelukkig stond daar ook een protocol op me te wachten en die ging dat dan wel voor me regelen: kostte me wel 40 dollar (no worries, krijg ik ook terug). Maar ik moest wel m'n paspoort achterlaten; weer een reden voor zorgen. Bij het UNDP bureau aangekomen bleek mijn landencounterpart erg weinig tijd te hebben. Hij had wel een vergadering met de overheidsvertegenwoordigers geregeld en was blij dat ik een presentatie kon regelen. Ben dus maar naar het hotel wat voor me geregeld was gelopen (500 meter van bureau af) en ben daar aan m'n presentatie gaan werken. Die avond in het hotel gegeten: ik mocht de straat toch niet op, vanwege veiligheidsvoorschriften.

De volgende dag ging de presentatie, na wat opstartproblemen met de beamer en verlengsnoeren, best redelijk. Er kwamen nog een aantal goeie vragen vanuit de overheidsfunctionarissen (2). Vervolgens heb ik met het NCSA team aan het voorstel en vooral het bijbehorende budget gewerkt. UIteraard allemaal natte vinger werk: we weten dat het beschikbare budget 200.000 dollar is, maar dat moet dan nog wel in allerlei activiteiten verantwoord worden. En uiteraard, met wat gespeel met cijfertjes, kom je altijd wel op dat bedrag uit. Dus dat was ook gelukt en dat document kon ik dus mee naar huis nemen. Wel een fijn gevoel om zo gezamenlijk wat af te maken.
En hup: de boot weer in naar Kinshasa, waar ik nog even met mijn lokale counterpart de laatste puntjes op de i gezet heb voor hun voorstel en vervolgens lekker rustig terug naar het hotel gegaan ben. Daar heb ik 's avonds lekker aan de kant van het zwembad m'n maal zitten nuttigen, na gedag tegen m'n counterpart gezegd te hebben. De volgende morgen zou ik om 8 uur opgehaald worden om weer via de VIP-lounge het vliegtuig in getrapt te worden.

Klinkt redelijk hectisch allemaal: nou dat was het ook. Ik denk dat ik in al die dagen gemiddeld ongeveer 4 uur per nacht geslapen heb. Maar voor een keertje is dat uiteraard niet erg. En dan was er nog de vlucht terug: weer een overnachting in Nairobi. Dit keer ging alles wel voorspoedig: ik had snel een voucher, kon om ongeveer 17:00 uur al in de bus naar het hotel stappen en kreeg dus ook nog iets mee van het lokale leven in Nairobi. Vanwege files nam de chauffeur namelijk een omweg door de buitenwijken. En maar hopen dat de bus niet stilviel.
Het hotel was OK en er was zelfs een buffetdiner inbegrepen: mij hoor je niet klagen. Behalve over de wake-up call om 4:15. En zo stond ik om 5:30 weer op het vliegveld voor de doorvlucht. Bleek dat mijn bagage niet meekon. Een luizig rottig koffertje wat normaal als handbagage zou moeten meekunnen en het mocht vanwege totaal overgewicht mooi niet mee. Het zou wel worden doorgestuurd. Niet zo blij dus. Maar ik had in ieder geval de vlucht, dus mocht ik nog niet klagen. De reis ging voorspoedig: weer twee films kunnen meepikken. Heb ik toch nog wat cultuur meegekregen.

Tja, dat was het wel zo'n beetje voor mijn missie. Zwaar maar ik heb eruitgehaald wat erin zat. En daar ben ik wel tevreden over.