Nu dan: een ingevallen dakkie

Tja, nu dan het verhaal dat ik jullie nog verschuldigd ben: een ingevallen dakkie. Ik kwam dus thuis in Dakar, alwaar de chauffeur die ik geregeld had niet op me stond te wachten. Het regelen van een taxi had nog wat omhanden, gezien de irritante gewoonte van de 'opwachters' daar om je bagage uit je handen te grissen om naar een taxi te brengen, waar je vervolgens natuurlijk weer voor mag betalen, plus voor een veel te dure taxi. Nou, dat wilde ik nog even voorkomen en daarom ben ik naar de parkeerplaats gelopen om te zien of mijn chauffeur daar niet stond. NOT. Maar wel een slimme taxichauffeur, die me had zien staan en wel voor me wilde rijden. Kostte me nog steeds 4000 fCFA (ongeveer het dubbele van een taxi langs de weg), maar dan was ik maar weg en hoefde ik in ieder geval niet in de rij te gaan staan voor de taxi's die je toch nog probeerden af te zetten.

Goed, thuis aangekomen wachtte mij een aangename verrassing. Ik had, zonder het te weten, zo maar, gratis en voor niks, een cabrio appartement gekregen! Toen ik de voordeur opende en de woonkamer inliep, bleek dat mijn plafond naar beneden gekomen was. Er moet een behoorlijke UFO op het dak geland zijn, want het brok beton wat uit het dak naar beneden was gevallen was rond en van een behoorlijke diameter. Niet zo fijn, net na je vakantie. Gelukkig is alleen de onderste laag plafond eruit gevallen en niet het hele plafond: wees gerust, ik lig nog (net) niet naar de sterren te kijken.

Na even gecheckt te hebben of alles nog aanwezig was, heb ik mijn bagage uitgepakt, mijn plakkerige bassie gewassen (het is inmiddels 35 graden met een luchtvochtigheid van boven de 75%) en ben ik maar gaan pitten . Wat kun je anders om 4 uur 's nachts?

De volgende morgen de huisbaas gebeld. Die was uiteraard al op de hoogte en had zelfs de schade al even snel en provisorisch willen herstellen voordat ik terug was, zo vertelde Ephigenie. Daar had zij even een stokje voor gestoken door niet te komen opdagen, zodat hij niet naar binnenkon. Gelukkig, want ik wilde ook eerst wel even constateren hoeveel schade ik opgelopen had. Bleek mee te vallen: mijn bankstel is kapot, mijn tafeltje en mijn waterpijp. Verder heeft de rest van de meubeltjes, mijn TV en DVD incluis wat schrammen opgelopen, maar die zijn verwaarloosbaar. Ephi en mijn buren waren zo vriendelijk geweest om mijn woonkamer uit te ruimen en alles in de logeerkamer te zetten. Ook hadden ze wat aangeveegd. Dus ik kwam niet in een totale chaos terug (zie foto).

En daarmee was dus het onderhandelen met de huisbaas begonnen. Wat moest er gebeuren? Eerst was er sprake van een beetje oplapwerk, maar toen de metselaars het prachtige gaatje eenmaal gezien hadden, kwam het toch wel op slopen en opnieuw aanleggen aan. En daar gaat natuurlijk wat tijd in zitten: 15 lange dagen hebben ze voorspeld. Moet ik nog zien. Als ze tien dagen zeggen, dan heb je kans dat dat op waarheid berust. 15 dagen is net zo'n magische grens, waarbij het ook best een maand kan duren. Ook moest er over vergoeding van geleden schade gepraat worden: de huisbaas zou het vergoeden. Daar hebben we vanmorgen nog even lekker over geboomd. Ja, zegt-ie, je hebt tenslotte toch al 5 maanden op het bankstel gezeten, dus je zou er niet meer de nieuwwaarde voor krijgen. Nee, zeg-ik, maar dat zou gelden als ik mijn spul zou willen verkopen, maar in dit geval moet ik het vervangen. Lekkere vent. Ja, zegt-ie, maar jij betaald er teveel voor als Toebab. Uiteindelijk zijn we er dan op akkoord gegaan dat hij dan maar moet kijken of hij het bankstel kan vervangen voor eenzelfde (maar dan goedkoper). Dat zou hij gaan proberen. Wat een gezemel: als ik thuis was geweest en het hele zaakie was op m'n kop gevallen had hij goed de pineut geweest. Nu komt hij er af met een kleine vergoeding en loopt-ie te zeiken. Ach, we zijn tot een akkoord gekomen en da's het belangrijkste.
Maar wel 2 weken in de herrie, het stof en de regen.

Vandaag zijn ze met de sloop begonnen. Ik heb er nog over gedacht om te verhuizen, maar het vinden van een nieuw huis en het verhuizen zelf zou ook makkelijk 2 weken in beslag nemen, dus daar zou ik niet meee opschieten. Dan maar gewoon aan de kop van m'n huisbaas blijven zeuren tot het snel gemaakt is. En even vergeten dat ik in mijn logeerkamer eenzelfde type barsten kan zien als die ik in mijn woonkamer had gezien voor mijn vertrek naar Nederland. Niet aan denken, Paap, niet aan denken. Ach, het logeerkamertje van mijn ouders, dus dat kan geen kwaad, toch?