Workshop in Tunesie

Mijn tweede reis buiten Dakar. Dit keer helemaal naar Tunesie, alwaar mijn directe collega een workshop heeft georganiseerd over ons onderwerp NCSA in haar regio. Mijn vliegtuig vertrok de 15e om 3 uur 's nachts; alsof ze niet een wat slechtere tijd hadden kunnen uitkiezen. Nou ja, ik had vantevoren een taxi geregeld, dus het maakte mij niet zoveel uit. De reis, met overstap in Marokko, verliep voorspoedig en om ongeveer 14:00 uur stond ik goed en wel buiten op het vliegveld van Tunesie. Prachtige omgeving, lekker temperatuurtje. Niks mis mee.
Een chauffeur stond op me te wachten. In eerste instantie dacht ik dat hij van de UNDP was, maar het bleek een prive bedrijf te zijn; en tijdens de rit zei hij dat hij me best wel wat mooie plekjes wilde laten zien. Omdat ik toch niks te doen had die middag ben ik akkoord gegaan. Wel even de prijs vantevoren afspreken natuurlijk... heb m'n lesje wel geleerd zo langzamerhand. Hih bracht me naar het museum van Carthage, de punische (waarschijnlijk phoenische) haven, wat Romeinse overblijfselen, de grote moskee en uiteindelijk naar Sidi Bou Said, een prachtig dorp tegen een heuvel aan gebouwt. Een onvergetelijke trip en de centen makkelijk waard.

De volgende dag begon de workshop met een ontmoeting van de workshop begeleiders, waartoe ik ook was gebombardeerd. We hebben de opzet doorgesproken en met wat wijzigingen wisten we waar we de komende dagen aan toe zouden zijn: hard werken!! Mini-workshops over de benodigde resultaten uit het NCSA proces, presentaties van landenteams over het onderwerp, presentaties van het hoofdkantoor over de visie van de Global Environment Facility (het hoogste coordinerende orgaan) en de toekomst van NCSA en discussies met de deelnemers. Ik mocht ook nog een kleine presentatie over de principes die de NCSA onderbouwen houden. Zweette peentjes natuurlijk, maar heb geen andere groenten naar mijn hoofd gekregen, dus het zal wel goed zijn geweest (of men was extreem hoffelijk). 's Avonds met wat deelnemers weer naar Sidi Bou Said geweest en een pijpie gerookt (Zie beneden).

De tweede dag was wederom zwaar met verdere presentaties en workshops. De hele dag binnen zitten in een gehorige ruimte zonder zonlicht maakt je toch wel een beetje somber en duizelig. Gelukkig waren de meeste deelnemers heel goed te pruimen en ik kan wel zeggen dat ik wat vriendschappen heb opgebouwd. En dat vond ik wel heel leuk. 's middags ben ik zelf, om even de gedachten uit te zetten, een eind over strand gaan wandelen en kwam ik uiteindelijk bij een gezellig plaatsje uit waar ik lekker gegeten heb. Taxi terug genomen en lekker nog wat TV gekeken.

De derde dag zou afgesloten worden met een excursie naar de Medina. Ik had echter al een afspraak gemaakt met mijn buren uit Amersfoort. Die hadden in dezelfde periode een vakantie geboekt in Tunesie en het leek ons leuk af te spreken om wat oude koeien uit de zoutmeren te duwen. Erg leuke avond gehad, ondanks de gemiste excursie, het feit dat het Tunesische voetbalteam tegen Duitsland speelde en verloor en mijn buurtjes alweer op tijd de trein terug moesten pakken. Ik zat niet ver van de Medina, de markt in Tunis, dus ik dacht er even naartoe te lopen. Dat lukte nog wel, maar toen ik me in het schemer in de nauwe straatjes begaf en zag dat de economische activiteit afgelopen was en er alleen nog wat jongeren rondhingen, heb ik mijn zoektocht naar het restaurant waar mijn collega's zouden zitten gestaakt. Ik had toch al een goede avond achter de rug, dus maar weer een taxi gepakt: voor 7 euro kwam ik een half uur later aan bij het hotel en ben moe maar gelukkig gaan pitten.

De voorlaatste dag van mijn verblijf, de laatste dag van de workshop: altijd weer moeilijk om je de mensen met wie je even opgetrokken hebt vaarwel te zeggen, wetende dat je de meeste ervan niet meer zult zien. Parting... such sweet sorrow. 's Avonds.. hoe kan het ook anders... naar Sidi Bou Said gegaan met het leukste stel en toch nog een keer aan de pijp gehangen. Na gegeten te hebben in een restaurant met een paar redelijk onbeschofte kelners, kwamen we terug in het hotel, alwaar mijn bed stond te gillen. Zo'n workshop is wel een afmattingsslag.

De laatste dag heb ik de persoon die de hele workshop geregeld had nog geassisteerd in een korte vergadering, maar mijn vliegtuig zou om 12 uur vertrekken, dus heb ik iedereen die er ng was gedag gezegd en ben op de shuttle gesprongen. Nadat ik op het vliegveld van Tunis een waterpijp gekocht heb en wat tabak met appelsmaak, ging het inchecken en de reis voorspoeidig. Tot ik in Marokko aankwam: ik had 8 uur wachttijd en in plaats van gebruik te maken van de aanbieding van Royal Air Maroc dacht Paapje zijn tijd wel op het vliegveld uit te zitten: geen risico om het vliegtuig te missen. Ja lekker hoor, in je bezweette kloffie op een wachtruimte bankie. Knus en tevree.. voor een uur of twee. Daarna begon mijn achterste te protesteren: wandelen kon ook niet met die rotpijp... de aanvang van een lange wacht. Die uiteindleijk toch met een vlucht beloond werd... met wat vertraging uiteraard. Ik kwam vanmorgen om 4 uur op het vliegveld aan... en ja... ik zit, inmiddels half acht 's avonds, nog achter mijn bureau naar jullie te schrijven.. toewijding of niet? Wel een leuke tijd gehad.