Catamaran zeilen lang het Goree eiland

Goree; een mooi eilandje voor de kust van Dakar. Met een rijke historie... niet alles mooi uiteraard. Het was tenslotte een slaveneiland voor de Nederlanders en de Engelsen, van waaruit aardig wat slaven naar de verschillende arbeidersbehoevende werelddelen zijn verscheept. En afgelopen zaterdag ging ook ik op weg naar Goree, maar ik natuurlijk 'in style', per catamaran. Een groep van ongeveer 20 personen op een bootje - van toch redelijk formaat - om een beetje voor de kust te dobberen en wat gezellig samen te zijn. Zoals jullie op de plaatjes hebben kunnen zien was dat zeker de moeite waard: leuke uitzichten, aardige mensen en een biertje en een duik op de koop toe. Aangenaam weekend verpozen.

Vrijdag avond heb ik het wat rustig aan gedaan: even uitrusten na een lange en zware week. En natuurlijk anticiperend op het zware weekend voor de boeg. Zaterdagochtend nog wat gewerkt... tja... en daarna met een Spaanse vrind afgesproken in een shoarma bar, alwaar we onder het genot van een kipshoarma en een milkshake wat ouwerwets over vrouwen hebben gekletst: hij gaat over een maand trouwen en ik als ouwe rot kon hem natuurlijk nog wel wat advies van de hand doen.
Toen de boot op. Na iedereen begroet te hebben (sommige met, andere zonder een bezweette smakkerd) werden we in kleine groepjes in een rubberboot geladen en naar een joekel van een catamaran vervoerd. Zag er goed uit: een groot oppervlak om lekker languit te bakken in de zon, met netten tussen de twee voornaamste drijvers. Geef me zon en zeilen... je zou spontaan uitbarsten in een lied. Iedereen sprong uiteraard meteen uit de kleren, wat pijn deed aan m'n ogen.. al die keiwitte lichamen die lagen te gillen om een straaltje zon (ik overdrijf schromelijk hoor). Behalve ik natuurlijk, met m'n verbrande koppetje, armpjes en pootjes. Ik dus lekker in de schaduw met een pilsje. De zeeman in mij kwam ook nog even langs, en vroeg of ik geen zin had om het stuur over te nemen. En inderdaad, geen zin. Lekker liggen in de wind en zo nu en dan een babbeltje. Zalig.
Bij Goree is het overgrote deel van de catamaran bevolking overboord gegaan, Paap incluis. Het water was, na de eerste klap, uitstekend en ik heb zelfs nog wat kunnen snorkelen (al kon ik de bodem die ongeveer 30 meter onder me lag, niet zien).
Daarna teruggezeild. De meesten waren toch wel redelijk afgepijgerd van de tocht en het zwemmen en zijn meteen terug naar huis gegaan: 's avonds gaf een Belgische UNV een verjaardagsfeestje, dus mochten we weer aantreden.
Ook dat feest was gezellig, al ontmoet je natuurlijk wel altijd weer dezelfde mensen. Maar met wat nieuw bloed erbij en wat voer en dans, heb ik me toch wederom uitstekend vermaakt. En ben natuurlijk weer tot het laatst gebleven. Kon gelukkig meerijden met een andere Belgische, dus na een omweggetje om wat anderen te droppen, werd ik voor mijn huis afgeworpen.

Zondag... je raad het al.... feestje. Een Amerikaan van de internationale school die ik ken van softbal en andere sociale gelegenheden, vertrekt naar Uganda op vakantie. Die scholen hier hebben verdorie ook al een maand of drie zomervakantie. Knetter. Wie zegt dat een lerarenbaan een hondenbestaan is? Ik niet! Het was een Barbeque: hamburgers, knakworsten en salade. Ik had voor de gelegenheid een quacamole gemaakt en een watermeloen meegenomen (een knoepert van 7,5 kilo a 2 euro). Maar ben vroeg weer vertrokken; er lag een tukje op me te wachten.

Gisteren en vandaag ben ik de schade bij mijn NCSA's aan het opmaken. Er komen nog steeds aangepaste voorstellen binnen, dus het loopt nog wel. Echter... ik zit natuurlijk al over mijn deadline qua aflevering heen. Niet dat het iemand schijnt op te vallen. Waarschijnlijk een piepsysteem: als het fout gaat, krijg ik gedonder. Tot die tijd: rustigjes aan (maar dan op z'n Paaps).

Vanacht om 3 uur vertrekt mijn vliegtuig. Ik heb Landing, die mijn ticket geregeld heeft, nog even hartelijk bedankt voor die prachtige vertrektijd. Ik ga een weekje workshoppen in Tunis, Tunesie. Mijn collega daar heeft een regionale workshop georganiseerd voor de landen in haar regio en ik mag gaan kijken hoe zij het doet (en meteen natuurlijk faciliteren, fijn!). Ik moet ergens in September/Oktober hetzelfde doen in de West en Centraal Afrika regio, dus voor mij een goede leerervaring. Ik hoop dat ik daar nog even achter een computer kan kruipen om jullie op de hoogte te houden; zo niet... tot volgende week.