Mijn eerste succes; moge velen volgen

Ja ja, mijn eerste succes. Een tijdje geleden heb ik een voorstel van een landenbureau herschreven in een nieuw format. Het landenbureau vond dat natuurlijk maar onzin, maar morrend zijn ze toch akkoord gegaan, want het was zeker dat het hoofdkantoor het niet zou accepteren. En natuurlijk vonden ze het ook wel makkelijk dat Petertje even het werk voor ze zou opknappen. Niet echt de bedoeling van mijn werk natuurlijk, maar ik wilde ook wel eens zien hoe moeilijk het nou is om zo'n voorstel te schrijven. Dus ben ik aan de gang gegaan. Uiteraard heeft het daarna weer een tijdje stil gelegen omdat het landenbureau wel het budget moest maken. Maar uiteindleijk is het dan toch gelukt om ze zover te krijgen. Na wat heen en weer gemail door Aminata, mijn gewaardeerde programma assistent, hebben ze het budget goed aangeleverd en kreeg ik vorige week te horen dat de technische assistent van het hoofdkantoor haar goedkeuring gaf, maar dat er nog problemen waren met de doorvoering van het budget. Deze week is dat ook geregeld dus zie daar: ik heb m'n eerste concrete resultaat binnen. 25.000 US dollar voor het inhuren van een consulent voor het organiseren van een workshop en het schrijven van een voorstel. Lijkt veel; is het absoluut niet. Alleen maar voor een vergaderingetje en het schrijven van een voorstelletje. Zal ik het maar gewoon in m'n zak steken? Oh nee, da's corruptie. En daar doen we niet aan! Maar het geeft toch wel een goed gevoel. Verder zijn de meeste voorstellen die ik becommentarieerd heb nu in een herschrijvingsproces waarvan ik volgende week absoluut de vruchten moet plukken. Zou er dan toch nog een beetje schot in zitten?

Voor iedereen die zich afvraagt hoe ver het van mijn huis naar mijn werk is: 's morgens pak ik de taxi en die doet er ongeveer 30 minuten over. Overigens, als ik ga lopen doe ik er ongeveer 35 minuten over. Hoe kan dat nou? Files. Files. files. en nog eens files. Elke morgen staat het verkeer tot ongeveer 11 uur vast of rijdt het met een slakke gangetje. Elke middag vanaf 4 uur hetzelfde liedje. Dat kost de Senegalese maatschappij akelig veel geld; maar er is ook geen geld om de infrastructuur beter aan te leggen. Dus zal dat gedoe nog wel een tijdje doorgaan. Wie had kunnen denken dat de files hier nog erger zijn dan in Nederland. Maar goed, je zit warm en droog voor ongeveer 1,5 euro, dus eigenlijk niet zoveel te klagen. Ok, elke keer als je je raampje open doet staat er een Alham (lokale bus) met z'n uitlaatpijp precies in je kanes te ronken, maar och, na een fikse hoestbui met wat roetslijm kom je daar ook wel weer overheen.

Gisteren bij Anneloes op housewarming bezoek geweest. Anneloes is de jonge dame waar ik eerder over geschreven heeft en die me ongelofelijk op m'n sodemieter gegeven heeft over het feit dat ik haar stagiaire noemde in plaats van trainee. Moet ik toch een beetje mee oppassen, met dat verspreiden van m'n blogspot adres. (Nou, Anneloes, ongelofelijke trainee, mocht je meelezen; bij deze mijn excuses. ) In tegenstelling tot mijn appartement in de suburbs, heeft Anneloes een appartementje in het hartje centrum. En dat heeft zo z'n voordelen: als je naar de film wilt ben je in 5 minuten bij de bioscoop. Het heeft ook z'n nadelen: altijd herrie. Het feestje was gezellig: wederom multicultureel met dit keer een grote Japanse vertegenwoordiging. Jammer genoeg was het behoorlijk bedrukt en dat leidde ertoe dat de meeste mensen wat vroeger en zeer loom naar huis gingen. Waaronder ik.

Een van de aanwezigen, Lotje de Vries (heb even haar mobiele telefoonnummer niet bij de hand), die recentelijk de scene is komen versterken en bij de NGO ENDA-DIAPOL werkt, vroeg waarom ze nog niet op mijn blogspot genoemd was. Nou bij deze dan: Lotje. Ze doet iets met vis.