Nog steeds springlevend, maar wel met koppijn

En als dat nou van een avondje uit kwam... nee hoor. Komt van teveel naar een beelschermpje staren. Work work work.

Afgelopen weekend heb ik het wel heel rustig aan gedaan. Het begon allemaal wel goed, met een avondje theater en karaoke op vrijdag. Het theater werd verzorgd door mensen van de Amerikaanse club. Twee acts; eentje over twee meivliegen (wel amusant) en een tweede over twee mensen die elkaar ontmoeten in een cafe en het gesprek wat daarop volgt. Het laatste stuk was erg interessant in elkaar gezet: er waren twee koppels die hetzelfde gesprek voerden en elkaar afwisselden; elke keer als het gesprek misliep ging er een belletje en nam het andere koppel het in een alternatieve vorm over. En zo zag je via alle missers langzaam het gesprek de goeie kant opgaan tot beide personen met elkaar vertrokken. Erg professioneel opgezet en zeeer amusant. Daarna naar een karaoke bar gegaan, dezelfde als de vorige keer, en ja hoor, Petertje heeft wederom op de buhne gestaan. Dit keer Roxanne van The Police gebleeeerd. En weer een staande ovatie... zou er dan toch nog toekomst in mijn muziek zitten? Om half drie 's nachts was ik alweer thuis.

Goed uitgeslapen (tot Ephigenie met veel bombarie kwam binnendenderen) en de verdere zaterdag eigenlijk weinig ondernomen. Een beetje gelezen, een beetje gehangen en een filmpje gekeken. Tja, de boog kan niet altijd gespannen zijn (in de wijze woorden van mijn voorvader).

Zondag kreeg ik bezoek van een jongedame die bezig was een appartement te zoeken en die wel eens bij mij wilde neuzen. Ze is net begonnen met stagelopen bij de Nl Ambassade voor 6 maanden en wilde wel eens zien wat Dakar qua appartementen te bieden heeft. En voor het neusje van de baracouda ... kom je bij mij uit. Ik had haar eerder al naar Keita verwezen, dus ze wilde wel even zien waar ze zou kunnen belanden. En uiteraard was ze zeer onder de indruk van het appartement, natuurlijk. Zeker na the interior design job van mijn lieftallige ega.
Vervolgens heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben, na wat garnaaltjes op de vismarkt gekocht te hebben, gaan vissen langs de kust. Dat was wel weer eens een ervaring; eerst op de rotsen bij een landtong (en omdat ik de golven niet de hele tijd in de gaten hield een nat pak opgelopen); vervolgens in de heftige branding. En.. je raad het al.. zoals gewoonlijk... bijna niks gevangen. Twee kleine opsodemietertjes die ongeveer even groot waren als de garnaal die ik aan mijn haakje deed. En ik maar hopen op die joekel van een zeebaars. Uiteindelijk heb ik zelf de garnalen maar gebakken en opgepeuzeld. Heb ik er toch nog een maaltje aan overgehouden... maar goed dat ik geen wormen gekocht heb. En 's avonds in de spiegel leek het net of ik weer in de pan stond te kijken: ik was zo rood als een kreeft. Fijn hoor, zo'n koele zeebries op je gezicht. Merk je tenminste niet dat het naar verschroeid vlees begint te ruiken.

Gisteren en vandaag weer keihard aan de slag. Uiteraard levert het constant bellen en mailen naar mijn 'vrienden' in de landenbureaus nog weinig op. Maar morgen ga ik het gewoon weer proberen. De aanhouder windt (na een curry met kool en uien heb ik de uitdrukking maar wat aangepast).

And the fat lady sings..