voila, maar een langere proberen

Da’s alweer een tijdje geleden dat jullie een uitgebreid verhaal van me hebben gelezen. Ik hoop dat het dit keer wel lukt.

OK, de bijeenkomst. Het was dus een bijeenkomst van hotshots om te praten over de New Partnership for Africa’s Development: een soort plan van de Afrikaanse Unie om gezamenlijk naar de noodzaak van economische ontwikkeling te kijken. Het idée was best interessant. Het plan wat aan deze partnership hangt, ook NePAD geheten, is een tijd geleden gelanceerd en tijdens de bijeenkomst waar ik bij was werd de milieupoot ervan onder de aandacht van de donoren gebracht. Want daar draait het natuurlijk allemaal om: de centen.
Dus ik zat daar in m’n apepakkie een beetje mooi te wezen op een aangewezen plek voor ons bureau. En het bleek dat de spreker voor UNDP-GEF (het overkoepelende orgaan waar ik voor werk) niet was komen opdagen, dus ik zag de organisatoren al mijn kant op komen. Ja hoor, dacht ik, heb ik weer. Mijn directe collega, Kone, was ook op komen dagen, dus we probeerden elkaar de bal toe te spelen. Uiteindelijk kwam ook mijn baas aan lopen en konden we het dus afschuiven: tegen die tijd was het al zo laat, dat ze de spreker maar oversloegen. Niet onze schuld: bij dit soort congressen duurt het een eeuwigheid om de mensen op hun stoel te krijgen. En dat was dus ongeveer een uur na de officiele aanvang van het geheel. ‘t leek wel een bruiloft.
De president van Senegal gaf ook een praatje, dus de bonzen waren wel aanwezig. Na de speech van de president was er een koffiepauze en je zag de zaal leeglopen om zich niet meer op te vullen.
Met reden overigens, want de praatjes erna waren dusdanig saai, dat ik gillend ben weggerend: hadden ze een pracht kans om een paar goeie workshops te organiseren, doen ze het niet! Ik ben dus na het aanhoren van twee van de praatjes met een, redelijk aannemlijke, smoes ook opgestapt.
Maar het laatste word hierover is nog niet gesproken: ik mag een vergadering tussen ons bureau en NePAD gaan organiseren om te zien hoe we nauwer kunnen samenwerken. Je ziet het: als je werkt weten ze je te vinden.

Die middag had ik een teleconference met het hoofdkantoor in New York. Daar werden de duimschroeven nog even aangedraaid: het was toch wel erg belangrijk dat ik zou opschieten met mijn werk: er waren deadlines. Ik krijg een beetje een sik van die druk de hele tijd. Je zou denken dat men me even de tijd gaf om te wennen. Maar nee, hoor! Nou, dan zal ik ze verdorie een poepie laten ruiken ook. Ik ga in een maand klaarspelen wat ze hier in 1,5 jaar niet is gelukt! Maar leuk vinden doe ik het niet!

Nou ja, genoeg frustraties voor een dag. Oh ja, mijn vriend Keita kwam vandaag weer om centen leuren. Ik had met hem doorgesproken hoe ik het aan wilde pakken en daar is hij uiteindelijk afgelopen maandag mee akkoord gegaan... dacht ik. Fout... Vandaag stond hij weer op de stoep. Ik krijg er toch wel een beetje jeukende vuisten van. Maar, het hoort bij de Cultuur, zeg ik dan maar terwijl het bloed van mijn voorhoofd en de muur voor me afsijpeld. Lache.. cultuurschok?!