Meneren in jurken?

Inderdaaaaad. Het is vrijdag en dat betekent hier dat de mannen in ‘grand bubu’ naar het werk komen om vervolgens om ongeveer 14;00 uur af te taaien richting de moskee. En de meesten ervan zie je daarna niet meer terug. Kortom, we hebben hier een 4,5 dagige werkweek. Behalve ik natuurlijk: ik heb een 7 daagse werkweek. Nog wel.... gna.

Gisteren heb ik wat over mijn frustraties geschreven. Vandaag is het er niet beter op geworden. Trouwens, gisteravond nog lang zitten werken en toen ik eindelijk het bureau uitstapte en een taxi nam, dacht deze de files wel te kunnen omzeilen. Met andere woorden: ik heb half Dakar gezien en ongeveer een uur in de stinkende uitlaatgassen gezeten. Scheelt me weer minstens 5 jaar op m’n leven. De chauffeur was ook niet zo blij, want ondanks dat ik twee keer herhaald had waar ik naartoe wilde en onderweg nog eens had aangegeven dat ik de route toch wel interessant vond, reed hij de verkeerde kant op. Op een gegeven moment vroeg hij mij of het verder nog rechtuit was: ik zei.. beste man.. hoe weet ik dat nou: ik moet naar Cicap Fann-Hock. Toen begon hij met z’n hoofd te schudden en sloeg een heel andere weg in. Kennelijk had hij het eindelijk begrepen. Ik heb dus meer dan een uur in de taxi gezeten. En dat voor 1,5 euro. Ik denk dat de chauffeur er ook wel van baalde.
Thuis aangekomen, kwam er een ventje op me afrennen die zei dat hij het dakterras schoongemaakt had. Ik kan me herinneren dat ik wat met hem gepraat had, maar dat ik aangegeven had eerst met de huisbaas te praten. Kennelijk was de huisbaas akkoord gegaan met het ventje zonder mij daarover te informeren en of ik maar even 10.000 wilde betalen. Na een toch al geinige dag kon dat er ook nog wel bij. Ik had geen zin om te gaan discussieren omdat ik inderdaad iets vaags met hem had afgesproken; dus ik ben gaan kijken of het goed gebeurd was (en inderdaad, alles was van het ene terras (dat van mij) naar het andere terras (dat van de buren) verplaatst). Toen heb ik, sjacherijnig als ik toch al was, maar betaald.
Je kunt je voorstellen dat ik die avond even genoeg had van alle Dakarse perikelen.

Vandaag ging de druk weer omhoog, met alle reacties van landenbureaus op mijn introductiemail, waarvan de helft vraagt hoe het staat met hun project. Geeft me in ieder geval weer wat aanknopingspunten. Heb weer wat reviews afgemaakt, die verzonden kunnen worden. Dus er zullen ook wat landenbureaus niet zo blij zijn volgende week. Laat ze ook maar voor mij zweten, toch?

Straks eten met Landing bij mij thuis. ’s Avonds ga ik misschien nog Kareoke zingen met mijn Japanse vrind. Maar daar horen jullie nog meer van.