het wordt steeds gekker!

Tjonge, het moet ook wel eens een keer ophouden met het opscheppen van taken en verantwoordelijkheden op het arme vrijwilligertje. Nu maar eens een BLOG over het werk; daar heb ik tenslotte nog niet zoveel over geschreven.

Ik zit hier nu een maand en het wordt me steeds duidelijker waarom ze een vrijwilliger gevraagd hebben om de taak van Portfolio Manager National Capacity Self Assessment op zich te nemen. Mijn chef was er duidelijk in: ze wilden een fulltime, maar het hoofdkantoor zei dat daar geen geld voor was. Het hoofdkantoor zei ook dat ze goede ervaringen hadden met UNV, dus dat dat misschien een optie was. Een vrijwilliger was dus duidelijk tweede keus. En verder wilden ze niet meteen een fulltime medewerker op een post zetten die zich nog niet bewezen heeft. Kortom, het is nog een oefenperiode.
De inhoud van een NCSA scheelt niet zoveel van hetgeen ik eerder geschreven heb. Het is dus een analyse van alle capaciteitsopbouwende activiteiten die nodig zijn voor het uitvoeren van de maatregelen die op grond van een Rio Convenant (Biodiversiteit, Landdegradatie en Klimaatverandering) verplicht zijn. Hiervoor zijn de landen die deze verdragen ondertekend hebben zelf verantwoordelijk: zij schrijven de plannen voor het verbeteren van de uitvoeringscapaciteit. Dit kan zijn op het gebied van individuele trainingen, het verbeteren van het functioneren van organisaties of zelf het harmoniseren van beleid, wetgeving en financiele instrumenten om milieugedrag te verbeteren. Of het niks is! En wat doe ik dan? Ik kijk of de voorstellen waar de landenbureaus van de UNDP mee komen wel conform de regels zijn en of ze qua inhoud consistent zijn. Kortom: zoals m'n vrind Dave al zei in een van z'n mailtjes: ik ben handhaver geworden. Maar dan op een wat hoger abstractieniveau dan milieuvergunningen.
Dit wetende dacht ik dat ik de grenzen van de baan zou kunnen gaan verkennen: vanuit de taken die er liggen rustig gaan kijken hoe ik de taak strategisch kan ontwikkelen.
Er liggen 8 reviews op me te wachten: dat houdt in dat er 8 landen zijn die een voorstel voor een NCSA ontwikkeld hebben en die graag willen dat onze regionale coordinatie eenheid (waar ik dus deel van uitmaak) deze bekijkt en corrigeert, voordat het naar het hoofdkantoor gestuurd wordt. Voor 11 andere landen is dit al gebeurt en ligt de bal nu even bij het land om de correcties door te voeren (heb ik niet gedaan, maar is zo goed en zo kwaad als het gaat door mensen voor mij op ad-hoc basis uitgevoerd).

Over het algemeen heb ik niet zo'n hoge pet op van de voorstellen die ik tot nu toe gezien heb. Er wordt veel informatie gegeven over de toestand in het land en alle plannen die ze uitvoeren of denken te gaan uitvoeren, maar geen gerichte informatie over welke capaciteiten ze hiervoor willen ontwikkelen; zeker niet op het het vlak van organisaties en het zogenaamde systeemniveau (beleid, wet, financien). Behalve dan dat ze aangeven dat ze alle hulp kunnen gebruiken. Tja... dat is niets nieuws. Wat ik dus aan het doen ben, is de landen ertoe bewegen om meer aan te geven wat de resultaten van hun analyse zouden moeten zijn om een goed beeld te geven van de capaciteiten die mankeren, en om vervolgens een prioritering te maken van datgenen waar ze het meest behoefte aan hebben. Daarvoor kunnen dan weer projecten geschreven worden, waarvoor donorgelden losgepeuterd moeten gaan worden.

Waar ik, na het bezoekje van de hoogste baas, wel achter ben is dat het ontwikkelingswerk gewoon business is. Het gaat er niet om hoeveel mensen ermee gebaat zijn, maar over hoeveel geld er weggezet wordt en welke gevolgen dit heeft voor de image van UNDP als implementerende organisatie. En dat is wel even slikken, als idealistisch vrijwilligertje. Maar ik heb sinds Guinee wel het nodige geleerd en denk ook dat ik kan meedrijven op dit mannetjesputtersniveau zonder mijn geweten te bezoedelen. Als je die mannetjes hoort praten over de Bottom line, zijnde het binnenhalen van miljoenenprojecten waarmee UNDP-GEF zich dan weer kan profileren, dan wordt het nog wel een harde dobber. Sun Tzu, geef uitkomst!

Gisteren heeft de op-een-na hoogste baas van onze organisatie zijn 2-daagse bezoek aan Dakar afgesloten. Op zich geen onaardige kerel, maar wel een businessman pur sang. Hij was het ook die mij en mijn directe collega Kone op het hart drukte dat ons werk nog belangrijk zou gaan worden, maar dat als het geen geld zou binnenhalen, het risico liep gesneden te worden. En dan hebben we het over het binnenhalen van projecten ter waarde van 10 miljoen dollar per jaar. Woeppie. Kun je je voorstellen dat ik wel even een brok in m'n keel kreeg. Je komt aan als vrijwilligertje om ontwikkelingswerk te verrichten en dan krijg je zo'n mededeling! Ga d'r maar aanstaan. Aan de andere kant kan ik niet zeggen dat mijn werk niet belangrijk gevonden wordt. En dat er geen hooggespannen verwachtingen aan hangen. Toch wel slikken.

Mochten jullie vragen hebben over mijn werk en hoe ik tegen ontwikkelingswerk aankijk, mail me dan gerust op peterpaap@casema.nl.

Tot gauw,