Back to work.. maandag is begonnen

Mijn tweede weekend achter de rug. Ook deze is goed verlopen. Vrijdagavond had ik een feestje. Althans, laten we zeggen dat ik ben gaan party-crashen. Ik ben met mijn Japanse vriend Takeshi naar een feestje van een Spanjaard geweest. Eers wat zitten drinken in een redelijk gezellig barretje en daarna naar het feestje gewandeld. Toch wel een raar gevoel om dat in de donkere nachtelijke uren te doen; het was nog een aardig eindje lopen.
Daar aangekomen, bleek het feest in volle gang en was er een keur aan buitenlanders te spotten. Allemaal jongeren die zich lekker lieten vollopen; Engelsen, Spanjaarden, Italianen, Jappanners,
Senegalezen, etc. Ik voel me nooit zo op m'n gemak in gelegenheden waar ik niemand ken, maar ik heb toch nog wat aanspraak gevonden en het was uiteindelijk best gezellig. Ben teruggelopen met Takeshi en een jongedame van de Japanse ambassade, die liever niet in haar eentje over straat ging. Kan me daar wel wat bij voorstellen. Tijdens de avond heb ik afwisselend Spaans, Engels en Frans gepraat, en met een stevige dosis Armanac is dat toch wel wat lastig.

Zaterdagmorgen met een kater naar het werk gelopen. Ik zou Keita, mijn huizenspotter, daar ontmoeten om over appartementen te babbelen; ook Landing zou er zijn en hij had me al uitgenodigd om ' s middags bij hem te komen eten. Gezellig.
Na wat gewerkt te hebben en een beter beeld te hebben gekregen van wat er nu eindelijk van me verwacht wordt, kwam Keita opdagen en hebben we wat gediscussieerd. Hij was ook niet zo blij met de situatie dat we redelijk ver waren in de huizenkeuze en dan door de veiligheidsdienst teruggefloten worden. Nou ja.. pech. Dus we hebben afgesproken weer overnieuw te beginnen, maar nu met een kaart van zones waar ik wel mag wonen. Moet ik nog even gaan halen.
De maaltijd bij Landing was uitstekend: vis in rode palmoliesaus. Yummie; heb me weer rondgegeten. En ik probeer maar steeds om wat mee te nemen, maar dat wordt niet getolereerd. Wat met z'n zoontje Usman gespeeld en wat muziek geluisterd. Omdat ik me toch niet helemaal top voelde ben ik vroeg naar huis gegaan. Ik had me voorgenomen lekker vroeg te gaan pitten; maar Keita kwam me toch nog even storen. Hij was helemaal enthousiast over een woning die hij had gevonden en moest me die absoluut zondag laten zien. OK.. prima: hoe meer woningen bezichtigd, hoe beter het beeld van wat ik mag verwachten in mijn prijsklasse. heb hem er vroeg weer uitgeschopt en ben gaan pitten.

Zondag weer vroeg achter de computer: ik wilde het commentaar wat ik over een voorstel had geschreven uitwerken op een systematische manier. Ik ben hier tenslotte niet alleen om het werk te doen, maar ook om de mensen hier iets mee te geven waar ze in hun werk iets mee kunnen. Om een uur of 12 kwam Keita aanzetten en hebben we de taxi gepakt. Een gemiddeld ritje hier kost zo'n 1,5 euro (maar dan ben je wel een halfuurtje zoet). Hij nam me mee naar een 'veilige zone', althans dat hopen we. Hij had twee appartementen die hij me wilde laten zien.
De eerste, waar hij zaterdag zo enthousiast over is geweest, was klein en redelijk oud. De tweede was wel heel leuk: daar had een Engelse expat met kinderen in gewoond en het zag er allemaal prima verzorgd uit. Huur ook wel weer 300.000 fCFA, maar dan heb je ook wat. Ook een dakterras aanwezig en voldoende ruimte voor alle activiteiten. Ik denk dat dit hem wordt. Zal ook nog een foto impressie meesturen, zodra ik de foto's heb gedownload.
Dus met een stevige dosis enthousiasme weer terug naar het werk gereden, waar ik nog wat zaakjes uitgewerkt heb. 's Avonds een Thiebou Dienn bij Alibaba gegeten. Alibaba is natuurlijk een libanees restaurant waar ze ook nog wat Senegaleze gerechten hebben. Heb hier al eerder gegeten en het voer is niet slecht. De Theibou Dienn (gebakken vis met rijst en groenten) was niet zo lekker als die ik bij Loutcha gegeten had, maar kon er goed meer door. En zo zit je voor 5 euro toch weer je voering vol te douwen (zoals mijn Pa placht te zeggen).
Onderweg naar het restaurant kwam iemand me achterna rennen. Hij stelde zich voor als Diallo en vroeg of ik me hem niet herinnerde. Hij gaf me redelijk wat details over mijn werk in Guinee; althans zo kwam het op me over. Het is ook mogelijk dat hij zijn vragen precies zo stelde dat ik hem voldoende voer gaf om door te vragen onder de indruk dat hij me echt kende. Eerst een babbel over gezamenlijke bekenden, en toen kwam natuurlijk de crux. Hij zat 'even' in geldnood, want z'n oom was met het vliegtuig vertrokken en had zijn bagage en paspoort meegenomen. Klonk allemaal nog wel mogelijk, maar toch wel wat vreemd. Hij vroeg wat geld voor benzine om naar Guinee terug te kunnen keren en beloofde het dinsdagmorgen terug te betalen. Ik was al sceptisch op dat moment, maar nu ik het zo teruglees denk ik echt.... ja, hoor! Toch heb ik hem wat euro's gegeven en heb hem op het hart gedrukt dat als hij me zou laten stikken met het terugbetalen, hij mijn vertrouwen in de West-Afrikaanse mens een grote deuk zou toebrengen. Neeeee, zei hij, hij zou het zeker terugbetalen. We zullen zien of 'een man een man, een woord een woord' hier ook opgaat. Vooralsnog blijf ik sceptisch.

Morgen weten we meer.